Hoe kwetsbaar durf je te zijn?

Trees de Brouwer: ze zou zichzelf bijna ervaringsdeskundige noemen, het verlies van 2 zussen, een broer en haar ouders, voelt als een amputatie. Trees overwon borstkanker en veranderde haar denken over rouw, verlies en afscheid om een betere versie van haarzelf te worden. Ze werkt als spreker tijdens afscheids- en uitvaartdiensten. In haar blogs neemt Trees ons mee in haar gedachtewereld (trees@betweenbusiness.nl).

Vorige week dinsdag publiceerden wij deel 1 van deze blog. U kunt  het eerste deel hier lezen.


De trein raast over haar heen, een keuze die ze zelf maakt. Niet meer kunnen leven, zoveel pijn en eenzaamheid, niemand tot last willen zijn. Geen wanhoopsdaad maar de pijn is te groot, ze kan niet meer.

Een afschuwelijk bericht, “je zus heeft zelfmoord gepleegd”.  Emoties gaan door mij heen, ze is dood, hoe vertel ik het mijn ouders, haar dochter, heb ik genoeg gedaan, wat nu, wat vinden anderen, hoe vertel je dit, misschien zelfs een moment van schaamte, hoe zal de buitenwereld gaan reageren. Ongelofelijk dat ik me kon schamen, daar schaam ik mij dan voor.

Als je tot de beslissing kom om jezelf van het leven te beroven en het tot uitvoering brengt (wetend dat je je eigen dochter achterlaat) dan ben je er volledig van overtuigd dat je niets meer toevoegt in dit leven… voor niemand. Zo moet ze zich gevoeld hebben, dat maakt mij zo verdrietig. Het is onverdraagzaam te weten dat ze alleen was toen ze uit dit leven stapte. Het beeld hoe ze daar moet hebben gezeten, zittend op de spoorrails weten dat de trein eraan zou komen. |
Ik wil dit beeld niet meer voor mij zien.

Hoe gaat het met de treinmachinist, we moeten hem excuses aanbieden. We begrijpen dat het voor hem afschuwelijk moet zijn geweest. Toch zou ik ook willen vragen, heb je haar gezien, hoe keek ze, was ze rustig? Dat kan niet, deze man zal moeten dealen met zijn trauma, het enige wat ik kan doen is laten weten dat we medeleven met hem hebben.

Razendsnel gaan gedachtes door mijn heen, geloof en ongeloof, verdriet voor mijn ouders en haar dochter. Ik zie de wanhoop in hun ogen en het trauma van het verlies. Ze hebben zich helemaal gegeven om haar te helpen, dat is echt waar. Hoe kan ik mijn ouders laten voelen dat ze niet hebben gefaald? De schrok is zo groot, het komt onverwachts. De dag dat mijn moeder mijn zus het leven schonk is dezelfde datum dat ze besluit uit het leven te stappen. Hoe voelt dat voor mijn moeder? Het maakt mij ook een beetje boos, mijn ouders hebben al zoveel verlies gehad. De oorlog en dan mijn vader uitgezonden naar Indonesië. Ik weet dat ze dit niet heeft gedaan om hen verdriet aan te doen; ze was ervan overtuigd dat iedereen beter af was zonder haar. Een wirwar van emoties, wat hoort waar, welke emotie is de werkelijkheid?

Mijn verwarring is nog niet compleet. Lidy mijn zus, voert haar strijd tegen kanker. Ze wil niets liever dan kanker overleven, een hard gelag. Samen staan we bij de kist, we kijken elkaar aan. Ik weet niet waarom, maar ik vraag haar: “wat zou er van haar over zijn, wat ligt er in de kist, Lidy?” Ik spreek niet verder maar denk alleen maar. Zijn het losse ledenmaten? Waar sta ik bij te kijken, zijn ze niets vergeten, is ze compleet? Mijn gedachten worden onderbroken. “Treesje, straks sta je ook bij mijn kist, het is alsof ik naar je kijk in de toekomst”. Een schok gaat door mij heen; dat wil ik niet geloven. We kijken elkaar aan met de tranen in onze ogen, één van de meest kwetsbare momenten uit mijn leven. De dood die er al is en de dood waarvan uitgesproken wordt dat die eraan komt.

Het is allemaal zoveel, emoties, verwarring, jezelf sluiten om alles te kunnen handelen. Heel normaal denk ik zo, maar wat is normaal in het leven? Twee kwetsbare mensen, mijn zussen, ik durf niet kwetsbaar te zijn, bang om te breken en wat dan?

Het leven is nu, je weet  niets over morgen…..