(Deel 48) Weer op en neer

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Dagenlang zijn we van slag door het verpletterende bericht dat het monster dat leukemie heet de kop weer heeft opgestoken en onze zoon in de rug aanvalt.

Nadat Peter aanvankelijk leek weg te zakken in apathie, ziet hij nu op de een of andere manier weer kans om nieuwe moed te vatten en er nog een keer voor te gaan. Ook al is hij er zich nu terdege van bewust dat hij niet meer genezen zal, het zit niet in zijn aard om de handdoek in de ring te gooien. Wij zien het verwonderd en bewonderend aan. Wat een veerkracht… Met een simpel: “Er zit toch nog wat in 't vat, pap,” trekt hij ook ons weer uit het dal vandaan. En dus reizen we weer samen op en neer naar Amsterdam.

In de polikliniek van het VUmc spuit de dienstdoende arts zorgvuldig een dosis chemo in het ruggenmergkanaal. Omdat ook deze behandeling een soort van routine wordt, ziet Peter kans zich steeds zo goed te ontspannen dat het nagenoeg altijd lukt om de spuit probleemloos te zetten.

Gelukkig ondervindt Peter geen al te vervelende bijwerkingen. Wel merken we dat de leukemie en de behandeling weer een forse aanslag vormen op zijn zo moeizaam opgebouwde conditie. Het vermoeit Peter meer dan hem en ons lief is. En hij vindt het lastig om zich hier weer op in te stellen. 'Hoofd' en 'lichaam' functioneren als het ware niet synchroon. Peter neemt zich van alles voor, bedenkt mooie plannen, maar zijn lijf weigert regelmatig medewerking te verlenen aan de uitvoering ervan. “Die verdomde vermoeidheid, die nekt me.” Samen zoeken we naar mogelijkheden om er een weg in te vinden. Ik merk dat ik op moet passen om niet allerlei ondoordachte suggesties te doen maar Peter 'in the lead' te laten om zelf door middel van 'trial and error' te ontdekken waar zijn grenzen liggen en hoe hij deze grenzen, door slim met zijn beperkte energie om te gaan, op gezette tijden kan verleggen. Peter zou Peter niet zijn wanneer hij daar geen sport van zou maken.

Zijn vrienden zijn Peter tot grote steun. Met grote regelmaat melden zij zich om een poosje met hun vriend op de bank te hangen, een videootje te kijken of met de lego te spelen. En wanneer dit maar kan halen zij hem op om er samen even op uit te trekken. Het zijn de spaarzame momenten waarin ook wij even rustig kunnen bijtanken.

Hoe gek het mag klinken, regelmatig beleven wij in deze weken 'de zevende hemel'. Wanneer we er maar even lucht en ruimte voor hebben, delen we onze verhalen. We weten hoe het afloopt, maar dan toch...

            Wanneer gaat het nou geweldig? Wat gaat nou vanzelf?
            Dat het makkelijk was heb ik nooit horen beweren
            Maar met vrienden samen is alles te verteren
            En keert soms de zaak zich om en dan lukt het vaak weer wel

            O het leven, ja dat leven van de firma Op Leven & Dood
            Volgt zo zijn eigen onbezonnen route
            Waar we allemaal ooit aan geloven zullen moeten
            Maar nu nog niet nee, nee, onze dorst is nog te groot

            Dit is de zevende hemel
            Wat willen we nog meer?
            In de zevende zevende hemel
            Komt het altijd weer op liefde neer

            De Dijk