Een ziekte die maar weinig mensen willen zien...

Trees de Brouwer: ze zou zichzelf bijna ervaringsdeskundige noemen, het verlies van 2 zussen, een broer en haar ouders, voelt als een amputatie. Trees overwon borstkanker en veranderde haar denken over rouw, verlies en afscheid om een betere versie van haarzelf te worden. Ze werkt als spreker tijdens afscheids- en uitvaartdiensten. In haar blogs neemt Trees ons mee in haar gedachtewereld (trees@betweenbusiness.nl).


10 Jaar verschillen Mia en ik van leeftijd, ze is mijn oudste zus. Een prachtige vrouw. Als kind voelde ik het al, nooit zou ik zo perfect kunnen zijn, haar krullende lange haar, iedereen kon op haar rekenen, ik sta in haar schaduw, ze heeft alles wat ik niet heb. Bij ons thuis stond een foto van alle neven en nichten, ik sta voor Mia, wijsvinger in mijn mond, dicht tegen haar aangedrukt, verlegen ogen, een jaar of 3, 4 oud, ze draagt de verantwoordelijkheid om mij een veilig gevoel te geven.

Zo zag iedereen haar; sterk, behulpzaam en zachtaardig. Maar wie zag haar echt, wat speelt zich in haar hoofd af en nog belangrijker in haar hart? Langzaam verliest ze zichzelf, ze luistert niet naar haar hart en haar gedachten, wie is Mia? Ze doet wat van haar wordt verwacht, een goed mens zijn, geen nee zeggen ook al gaat het ten koste van jezelf.  Ze is ondergeschikt aan zichzelf, dat drijft haar uiteindelijk tot waanzin.

Verloren in haar strijd, ze is er zich niet van bewust.

Deze periode in haar leven heb ik nooit bewust meegemaakt. Ik ben niet in staat geweest om haar echt te leren kennen, ik was te jong en onervaren in levensvraagstukken. Daarnaast ook het jongste zusje, ook zij kon mij niet toelaten, haar verantwoordelijkheid was te groot.  “Treesje het gaat goed”… de echte verbinding kwam niet tot stand. Haar verwarring werd groter, ik zag haar vechten met zichzelf en de buitenwereld, keer op keer verloor ze een beetje van haar glans. Zo vocht ze ook met mij.

Ik was 25 jaar, Mia had zich los gerukt uit haar huwelijk en zocht zo snel mogelijk woonruimte. Ze leek sterk en opgeruimd dus besloot ik haar te vragen om bij ons te komen wonen. Een kleine moeite dacht ik maar deze bleek vele malen groter te zijn. Onbewust neemt ze mijn leven over in mijn eigen huis. Misschien komt het omdat ik haar jongste zusje ben, dacht ik. Maar het waren de medicijnen die haar deden veranderen. Ze werd anders, voor mij en Ron was thuiskomen niet meer thuiskomen. Ik kon het niet meer en moest een keuze maken. Ze kon niet blijven we moesten kijken naar een andere oplossing.  Het gevecht begon: “Treesje, als ik hier niet kan blijven dan gooi ik mezelf net zo lief voor de trein.” Ze trok haar schoenen aan, de deur viel dicht en ze was weg. Versteend stond ik te kijken. Op mijn blote voeten rende ik door de straten om haar te zoeken, mijn hart bonzend, gevuld met angst, haar naam schreeuwend: “Mia, Mia”. Het was een angstaanjagend gevoel, zou ze het echt doen, ik zou schuldig zijn, ik was degene die haar los liet.   

Gelukkig vind ik haar en we wandelen terug naar huis. Het is duidelijk, ik kan er niet voor haar zijn, ik ben niet in staat om haar te helpen, ik heb te weinig levenservaring, ik kan mijn zus niet helpen! Er gaan jaren voorbij, ik probeer behulpzaam te zijn, daar waar ik kan. De angst blijft bestaan dat Mia toch haar eigen pad gaat volgen. De dag dat ik haar samen met mijn zus Lidy weg moet brengen naar de kliniek, voelt slecht maar ook als de enige weg. Zo zijn er nog veel momenten voorbij gekomen, heftig, hoopvol en verloren voor zowel haar maar ook voor mij. Het is een slopende ziekte, ik zie mijn zus steeds verder wegzakken, ze zal het leven loslaten op een afschuwelijke manier.

Mijn gevoel is sterk, tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom, laat het niet zo zijn: “mama, ik denk dat Mia zelfmoord heeft gepleegd”. Het is waar, helemaal alleen heeft ze daar gezeten, ze kon niet meer, ze moest het zelf doen, niemand was bij haar, voor haar was de pijn al jaren ondraaglijk! De trein raast over haar heen……. het is stil, Mia wordt meegenomen in de armen van een engel, ze gaat weg van hier…... En ik ben stil, nooit was ik met de dood geconfronteerd, nog nooit.

Loslaten van angst, schuldgevoel, mijn zus, verdriet, loslaten van de verkeerde gedachten.