De kleine dingen

anuit eigen ervaringen en deskundigheid schrijft Ton Zijderveld over de verlegenheid die we merken in de omgang met het verlies en rouw van de ander en de gevolgen daarvan. Hij geeft met zijn bedrijf www.bulla.nl workshops om die verlegenheid te overwinnen en daardoor met die ander juist een sterke band te onderhouden. 


Ze loopt verloren door de stad. Ze moest er even uit en toen Wilma langs kwam heeft ze de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of ze een uurtje bij Wim wilde blijven. “Natuurlijk! Met alle plezier!” had ze geantwoord. Nu loopt ze hier dan met haar ziel onder de arm. Brr, ze is koud geworden en besluit om ergens naar binnen te gaan voor een cappuccino. Zal ze er een gebakje bij nemen? Ach, ik heb toch niets te vieren? “Doe maar” geeft ze als antwoord op de vraag van de serveerder. Waarom doe ik het nu wel? “Blijf zolang weg als nodig en geniet.” had Wilma in haar oor gefluisterd toen ze een knuffel gaf. Hè, komen die tranen weer. Die zitten tegenwoordig erg dichtbij.

Ze weet wel hoe het komt. De zorg voor Wim en met name dat geregel. Wim gaat langzaam achteruit en het valt haar soms zwaar. Maar ze blijft trouw aan haar belofte: in goede en kwade dagen, in gezondheid en ziekte … Ja, de zorg valt niet altijd mee. Het ergste vindt ze echter al die regels en uitzonderingen en kleine lettertjes en … pff, ze ziet door de bomen soms het bos niet meer.

 

Er valt een schaduw over haar kopje en die blijft. Ze kijkt op en kijkt in het onderzoekende gezicht van Jantje haar oude buurtgenoot. “Wat zit jij hier te somberen?” vraagt ze en gaat er ongevraagd bij zitten. Weer die tranen. Jantje ziet het en zegt: “Nou meid, leg het hier maar neer.” En legt haar hand uitnodigend op tafel.

Een diepe zucht en dan begint Riek te vertellen. Ze vertelt van de zorg voor Wim en alles wat erbij komt kijken. Als ze uitgepraat is valt er een genadige stilte.

 

“En dan is er koffie!” zegt Jantje en wenkt de serveerder. Als de koffie en cappuccino zijn gebracht vraagt Jantje: “Als ik het goed begrijp, heb je meer last van die rompslomp eromheen dan van de zorg voor Wim, klopt dat?”

“Ja,” reageert Riek “al valt me de zorg soms ook zwaar. Toch doe ik dat met alle liefde voor hem. Maar die regels hè.” “Dat moest verboden worden.” Ze zeggen het beiden in koor en dan lachen ze om deze oude uitspraak die ze vaak te pas en te onpas gebruikten.

 

“Zeg Riek, je kent Cees de Klerk nog wel?”

“Onze oude overbuurman, ja tuurlijk ken ik die nog!”

“Nou,” zegt Jantje” hij is slecht ter been en zit noodgedwongen achter de geraniums die hij niet heeft. Lichamelijk wil het dus niet meer zo, maar zijn koppie werkt nog uitstekend! Hij heeft mijn zus Coby geholpen om zicht te krijgen op al die rompslomp rond de zorg en wat je als mantelzorger aan ondersteuning kan krijgen. Dat vond hij leuk en hij heeft natuurlijk nog wel wat contacten op het gemeentehuis met oud-collega’s. Is dat niet een optie voor jou?”

“Hm, dat is het overwegen waard” reageert Riek.

 

Het is een half uur later als ze met opgewekt gemoed terug loopt naar huis. De ontmoeting met Jantje heeft haar goed gedaan. En het idee om Cees te vragen mee te kijken naar al die regels lokt haar wel. Toch fijn dat Wilma wilde blijven. Het oude liedje van Saskia en Serge schiet haar te binnen: ’t zijn de kleine dingen die het doen, die het doen.