Ruud

Trees de Brouwer: Ze zou zichzelf bijna ervaringsdeskundige noemen, het verlies van 2 zussen, een broer en haar ouders, voelt als een amputatie. Trees overwon borstkanker en veranderde haar denken over rouw, verlies en afscheid om een betere versie van haarzelf te worden. Ze werkt als spreker tijdens afscheids- en uitvaartdiensten. In haar blogs neemt Trees ons mee in haar gedachtewereld. Trees@betweenbusiness.nl.


5 Januari werd ik 53 jaar, wat heb ik  toch een geluk dat ik deze leeftijd mag halen. Je denkt dat je het leven kunt regelen, dat is niet zo. Je kunt naar je leven kijken en waar het nodig is, waar het helpend is voor jezelf, daar mag je anders gaan kijken.  Kijken in zachtheid, verwondering, bewondering, zonder oordeel en met liefde. De liefde voor jezelf, lief zijn voor jezelf, wat is lief zijn voor jezelf?

“Wees lief voor jezelf Treesje”, de laatste woorden die mijn broer Ruud sprak, ik wist wat hij bedoelde. Alleen het echt zijn en het dan ook echt doen, dat was en is nog wel eens uitdagend.

Hij stierf op 54 jarige leeftijd aan longkanker, totaal onterecht. Zijn leefwijze bestond uit gezonde voeding, sportief, hij leefde in zachtheid naar andere voor veel mensen een inspirator, jong of oud dat maakte hem niet uit, hij zag altijd een mooi mens voor zich.

Voor mij was/is hij mijn zielsverwant, hij stond op mij te wachten toen ik als baby samen met mijn ouders thuiskwam uit het ziekenhuis. “Ik heb een nieuw zusje”;  hij vertelde mij dat een paar weken voor zijn overlijden. Ik ben de jongste van zes kinderen met al mijn broers en zussen heb ik weer een andere mooie band, met Ruud voelt het als zielsverwantschap. Was het doordat hij mij op 4 jarige leeftijd heeft gered van de verdrinkingsdood, was het door de eerste enthousiaste kennismaking, was het door onze vergelijkbare karakters, het maakt niet uit, we voelen het zo.

Het blijft bijzonder, ik vraag het mijzelf steeds af, schrijf ik nu in de ik of was vorm? Ik wil niet in de was vorm schrijven, hij is altijd bij mij, dan is het toch is! Voor mij is het is.

Een dinsdagmiddag in Zutphen, we zitten samen te lunchen bij Chapeau, een gesprek dat in mijn gedachten is gegrift. “Ruud, hoe moet ik straks zonder jou, ik weet niet hoe ik dat moet doen?”

Jaren daarvoor heb ik mijn zus Mia, mijn zus Lidy en mijn ouders verloren. De rek is eruit, mijn eigen strijd tegen kanker, soms ben je gewoon het vertrouwen even kwijt.

Dan antwoordt hij: “Het is eigenlijk heel fijn dat je dit gevoel hebt, dat betekent dat er iets heel moois en waardevols aan vooraf is gegaan. Dat voel ik ook zo”. 

Hij heeft gelijk, de liefde, zachtheid, het vertrouwen, het veilige gevoel,  een gevoel er te mogen zijn zonder voorwaarde. Het kadootje  van het leven, onvoorwaardelijk voor altijd, het verleden het nu en voor altijd. De energie die opgebouwd is, een leven lang, deze zal altijd blijven, we zullen het voelen, ik zal er zijn, je hoeft het alleen maar te voelen.

Het is echt waar, als er vraagstukken in mijn leven voorbij komen, dan hoor ik hem praten. En dan soms, heel soms als ik gewoon ben, dan voel ik hem ineens. Dan krijg ik een warm gevoel, hij komt voorbij, voorbij in mijn gedachten. Het is de energie, deze zal nooit verdwijnen, wij zijn zielsverwanten.

Ruud mijn held, hij die een wijze les gaf en nog steeds voorbij komt, het bewust worden, het is alleen maar nu...