Lieve papa

21 juni 2015 - speciaal voor vaderdag publiceert Familieberichten een blog die we enige tijd geleden ontvingen van  Jonne.
Een mooi, persoonlijk en ontroerend verhaal over verlies en een eerbetoon aan haar vader...

 


Lieve papa,

10 jaar was ik toen je overleed. Mijn held, mijn vader. Je was ziek, zo ziek dat je niet meer beter kon worden. 

Ik, als tienjarig kind,  was in de veronderstelling dat je ziek zou blijven totdat je 80 was. Een mooieleeftijd om te gaan, en niet de 39 jaar die je hebt geleefd. 39 jaar, waarin je alles uit het leven hebt gehaald wat erin zat, en waarvan je, zo ontzettend ziek, afscheid moest nemen. Afscheid van mijn moeder, afscheid van je broers en zus en afscheid van mij. Een afscheid dat ik, omdat ik nog zo jong was, niet bewust heb meegemaakt. Ik was er niet bij. Ik heb je niet kunnen troosten toen je wist dat je niet meer beter kon worden. Ik heb niet je warme hoofd kunnen koelen toen je zo ziek was. Ik heb niet voor je kunnen zorgen. En dat heeft altijd als een gemis gevoeld. Je wou mij de laatste weken voordat je overleed niet meer zien. Dat kon je niet aan. Dat begrijp ik nu, nu ik zelf moeder ben van 2 fantastische jongens en er niet aan moet denken om die achter te laten op weg naar het grote onbekende. Je had je verzoend met je lot, en in het rotsvaste geloof in jouw God het vertrouwen dat je op een betere plek dan hier zou zijn straks. Een plek zonder pijn, zonder ziekte en zonder verdriet. En het geconfronteerd worden met mij trok je weer terug. Terug naar het leven hier. Wat moet dat ontzettend moeilijk zijn geweest voor je. 

Gisteren is je lieve zusje overleden. Ze mocht 71 jaar worden. Maar 71 jaar. Ze is jaren ziek geweest. Mooie tijden en minder mooie tijden. Alzheimer, wat een rotziekte. Gevangen zitten in je lichaam. Radeloos zijn omdat niemand je begrijpt. Verdwaald en doelloos rondlopen en niet weten waarnaartoe. Dag in, dag uit. Verdietig zijn en niet uit kunnen leggen waarom. Wat ik voor jou niet heb kunnen doen, heb ik met liefde voor haar gedaan. Haar getroost als ze verdrietig was, haar warme hoofd gekoeld, haar opgebeurd als ze het niet meer zag zitten. En dat lukte. Meestal. Haar ogen lichtten altijd op als ik binnen kwam lopen, haar even knuffelde en vasthield. Kostbare momenten. Waardevol. We hebben allemaal gedaan wat we konden. Uit liefde. En op de een of andere manier voelt het, alsof ik het, door haar ook voor jou heb kunnen doen. Ik hoop dat jullie nu bij elkaar zijn. En af en toe, niet te vaak hoor, heel even naar beneden kijken, en trots op ons zijn. Want dat zijn wij op jullie.

Liefs, je dochter.