Herinneringen

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambtenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.


De eerste klanken van een liedje brengen mij terug in de tijd. Ik denk aan de logeerpartijtjes bij mijn opa en oma. Hoe mijn nichtjes en ik iedere avond een optreden tussen de schuifdeuren gaven. We speelden spelletjes Memorie met oma, bakten een cake en mochten iets lekkers uitzoeken bij het boodschappen doen. Ik nam iedere dag hetzelfde, mijn nichtjes namen de tijd om steeds een nieuwe keuze te maken. De gang als sloot vol krokodillen, de bakelieten telefoon aan de muur, bananenyoghurt als toetje en opa’s bureau vol met allerlei soorten papier waarvan we programmaboekjes voor de dagelijkse voorstelling maakten.

Hoe vanzelfsprekend was het, dat het voor altijd zo zou zijn? Als kind kun je je er geen voorstelling van maken, dat het ooit slechts dierbare herinneringen zullen zijn. Ik groeide op. Logeerpartijtjes werden bezoekjes, spelletjes werden gesprekken, opa leerde mij cryptogrammen maken. Ik trouwde en zij waren erbij, ik werd moeder en zij genoten met mij mee. Zij hoorden bij mijn leven en ik bij dat van hen.

Inmiddels is het meer dan twintig jaar geleden, dat wij afscheid moesten nemen van oma, ruim een jaar later van opa. Uit die tijd stamt onze familiedag, jaarlijks komen wij bij elkaar zoals wij vroeger elkaar zagen bij oma en opa. Opa en oma nam ik mee in mijn hart, ik koesterde de herinneringen en de dingen die ik van hen leerde.

Jaren later, ik was inmiddels moeder van drie en vaak druk bezig en aan het rennen, had ik een hele bijzondere droom. In mijn droom was ik druk bezig en opeens zag ik, tussen alle mensen om mij heen, mijn lieve oma Hetty. In mijn droom wist ik hoe bijzonder dat was; ik realiseerde mij dat zij dood was en wist: ik kan haar nog een keer zien, spreken, aanraken... Ik dacht, in die droom, “ik maak dit karwei even af en dan ga ik oma knuffelen…”

’s Morgens werd ik wakker en het eerste wat ik mij realiseerde was “ik heb oma niet meer gezien, niet meer gesproken.” Het was een droom. Maar wel een hele echte. Een droom waarin ik mijn kans voorbij had laten gaan. Mijn oma was voor even bij mij terug geweest met een boodschap, een hele belangrijke. Zij liet mij weten dat ik moet genieten van het hier en nu, dat ik prioriteiten moet stellen om niet voorbij te gaan aan dat wat belangrijk is in het leven.

Een levensles voor mij.