(Deel 35) Youp - de ontmoeting

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


“Ha, daar ben je. Peter, is het toch? Ga zitten, jongen. Iets drinken?” vraagt de cabaretier terwijl hij naar de bank wijst. “U bent de vader? Ook dorst?” Peter bestelt een colaatje, ik een biertje. Youp loopt nog na te zweten in z'n bühne plunje. Met een Ajax-sjaal om z'n nek, terwijl de kleedkamer door medewerkers van het Luxor rondom behangen is met Feyenoord-sjaals. We lachen er samen om. Het ijs is snel gebroken.

Belangstellend vraagt Youp wat we van de voorstelling vonden. We vertellen dat we veel gelachen hebben. “Ik kan me voorstellen dat sommige stukjes ook wel heftig voor je waren,” zegt Youp. En dan ontspint zich een boeiend gesprek tussen mijn zoon en de cabaretier over ernstig ziek zijn en leven met de wetenschap dat je dood gaat. Het gaat over angst, onzekerheid en de gevoelens van onmacht die hiermee gepaard gaan. Maar het gaat ook over de zin en onzin van het leven en dus over hoe je omgaat met je kwetsbaarheid, je eindigheid en over wat je doet met de tijd die je rest. Voor Youp zijn het thema's waarover hij filosofeert en grappen maakt, maar ook thema's waarmee hij worstelt. Voor Peter is het de dagdagelijkse realiteit waarmee hij moet zien te leven. De oprechtheid waarmee Youp Peter bevraagt op hoe hij dat doet, raakt en ontroert mij. Ik vind het mooi en knap hoe Youp de indringende vragen die hij stelt blijft larderen met de humor die Peter zo eigen is. Het voorziet dit mooie gesprek van de nodige lucht.

Op een gegeven moment gaat het over hoe de voorstellingen worden gemaakt en dan met name over hoe zijn decors tot stand komen. Youp neemt ons mee naar het toneel. Daar licht hij een en ander toe door te wijzen op de kleine kruisjes die met tape op de vloer zijn aangebracht. “We spreken van te voren wanneer en hoe ik van de ene plek naar de andere loop. Dat is om de belichting zo goed mogelijk in te regelen, snap je? Het begint trouwens met een schoenendoos. Daarin maken we een maquette van hoe het eruit moet gaan zien. We zetten er een poppetje van playmobil in, Youpie zeg maar.” Peter is nieuwsgierig hoe het decor tot stand gekomen is van de show waarin Youp voor de pauze in zijn eigen kroegje op zolder zit maar dat na de pauze omgetoverd is tot een grand café. “Ah, 'Spelen met je leven', bedoel je.” Youp legt uit hoe dat ingewikkelde decor opgebouwd werd. Dan vraagt hij: “Ken je alle programma's die ik maakte?” Peter antwoordt: “Veel wel. Ik heb die programma's weer bekeken toen ik zo moe was van de behandeling. Alleen dat programma van die kroeg dus niet, omdat m'n moeder zo dom was daar iets anders overheen op te nemen.” Youp lacht. “Vrouwen...”

Het is laat geworden en omdat de voordeur van het theater inmiddels op slot zit, brengt Youp ons naar de nachtportier bij de artiesteningang. De portier laat hij een taxi bellen om ons terug te brengen naar het hotel. Een klein uur later hebben we nog geen taxi gezien. “Zitten jullie hier nog?” vraagt Youp verbaast wanneer hij met zijn vrouw en kinderen het theater wil verlaten. Wanneer hij hoort waar we heen moeten, aarzelt hij niet: “Kom mee,” zegt hij, “dan brengen wij jullie even.” Dankbaar maken wij van dit aanbod gebruik. De kinderen van Youp moeten in de kattenbak, zodat wij op de achterbank plaats kunnen nemen. Een paar minuten later worden we afgezet voor de deur van het hotel. “Goede nacht en alle goeds.” Op onze kamer praten we nog even na over de belevenissen van deze bijzondere avond. Ongemerkt valt Peter in slaap...

In de week na onze ontmoeting met Youp wordt een pakketje bezorgd met daarin een opname van de voorstelling 'Spelen met je leven'. Youp blijkt niet alleen een aardige, maar ook een attente vent te zijn...