Als het erg stil wordt...

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk.


Je wordt geconfronteerd met een dierbare die ongeneeslijk ziek is en waarvan je weet dat de dood aanstaande is. Het is een hele moeilijke fase waar je door heen gaat. De periode voorafgaand aan een overlijden is echt heel erg zwaar. Je moet er zijn voor je naaste en vaak kom je aan je eigen gevoelens niet of nauwelijks toe.

Als een overlijden onverwacht komt dan stort je wereld heel plotseling in. Als een donderslag bij heldere hemel. Je had niet gedacht dat dit je zou overkomen. Van de ene op de andere dag is je leven totaal veranderd.

Echt voorbereiden op een verlies kun je nooit. Ook al weet je dat het eraan zit te komen. Het daadwerkelijke verlies voelt ook dan als heel onwerkelijk.

De dagen na een overlijden word je geleefd. Er moet veel geregeld worden en veel nabestaanden beleven dit dan ook als in een roes. Ze maken het nauwelijks bewust mee. Alle emoties van de afgelopen tijd eisen hun tol. Vermoeidheid, stress;  alles gaat een rol spelen. En dan is de uitvaart achter de rug. De meeste mensen gaan weer hun eigen weg. En dan ben jij eindelijk alleen met je emotie en je verdriet. In eerste instantie vind je dit misschien wel prettig. Even aan jezelf toekomen, even alleen zijn met je gevoelens. Even helemaal niets.

Maar op een dag valt het je op. Het blijft wel erg stil. In het begin kwam er nog wel bezoek en rinkelde de telefoon. Nu blijft het alleen maar stil, heel erg stil. En als je bekenden tegenkomt dan lijkt het wel of ze je uit de weg gaan. Dat voelt pijnlijk. Heel erg pijnlijk. Ineens is daar het besef dat mensen je mijden. Het lijkt erop dat je niet meer meetelt. En je gaat je van alles in je hoofd halen. “Het is bij mij niet gezellig meer. Logisch dat niemand meer komt” of “ik ben alleen. De rest bestaat veelal uit echtparen. Wat moeten ze dan bij mij. Misschien word ik ineens als een bedreiging gezien”.

Maar vaak is het dat echt niet. Omgaan met rouw wordt door mensen vaak erg lastig gevonden. Wat moet ik zeggen? Ik zou niet weten wat ik moet doen om te troosten. Maar weet je: het enige wat je moet doen is er gewoon zijn voor een rouwende. Meer niet. Dat is alles. De rest komt vanzelf. Maak de drempel niet zo hoog. Ga gewoon dat kopje koffie drinken. Doe het gewoon…

Bent u zelf rouwende en hebt u nog kracht? Nodig mensen uit om een kopje koffie te drinken. Als de eerste drempel is weggenomen is de volgende vaak makkelijker. En dan wordt de stilte wat minder oorverdovend stil.