Hoe wil je herinnerd worden?

Voordat ik afgelopen zomer een reis naar Israël maakte, bedacht ik me dat er zomaar wat zou kunnen gebeuren waardoor ik niet terug zou komen. Althans, niet levend. De reis leek aanvankelijk een matig risico met zich mee te brengen, maar achteraf was er weinig van de spanningen te voelen. Toch bleef het in mijn hoofd dat de kans op een aanslag aannemelijk was en dat ik om zou komen. Niet dat ik er bang voor was, want er was immers een gids mee die de risico’s goed kon inschatten, maar ik vroeg me meer af hoe ik de wereld en met name mijn omgeving achter zou willen laten. Wat moest het thuisfront echt nog weten om mij te kunnen herinneren zoals ik dat zou willen? Zouden ze weten welke muziek er gedraaid moet worden en dat ik geen bochtige wijn uit de kerk, maar kwaliteitsbubbels van de lokale koninklijke wijnhandel wil tijdens mijn uitvaart? Ik beeldde me in dat er over mij werd gesproken door vrienden en familie, terwijl de zaal mij lachend herinnerde.

In de periode voorafgaand aan het overlijden van mijn mam hadden we ruim de tijd om alles tot in de puntjes te regelen: de chocoladetruffels, de bloemen en de muziek. Dat zag ik dan maar als het voordeel van een lange terminale periode. Maar stel dat ik nou ineens zou omvallen? Meestal wordt er gezegd dat men liever in één keer weg is dan dat er een lange periode van achteruitgang aan voorafgaat. Wil je dat je naasten op zo’n manier wel aandoen? Geheel onvoorbereid, zonder ‘’draaiboek’’ in een periode van intens verdriet en vol met vragen achterlaten?

Tijdens het inpakken van mijn verhuisdozen afgelopen week kwam ik allemaal dingen tegen die me deden herinneren aan gebeurtenissen en mensen uit het verleden. Hoe zouden ze me op die manier herinneren? Dat moet natuurlijk wel zoals ik het wil. Zo kan ik ooit, mocht het over hopelijk lange tijd gebeuren, mijn naasten met een spreekwoordelijke druk op de knop een compleet afscheid laten regelen en ze dan de tijd geven voor hun eigen manier van rouwen, net zoals ik dat bij mam had. In zo’n week moet je een compleet leven screenen en je bedenken wat daarover vermeld moet worden. En geloof me, als je daar geen tijd voor hebt, krijg je spijt.

Best gek eigenlijk, om er zo mee bezig te zijn. Zo nu en dan moet je er wel eens over nadenken, vind ik. Het is niet mijn manier van denken, maar er wordt weleens gesteld dat je je hele leven naar de dood toe werkt. Mijn advies daarover: zorg dat je de dood dan een beetje knus en gezellig maakt. Wat mij betreft met muziek van de CCR, Hazes, Elvis, praatjes zonder clichématige quotes van uitgestorven wijzen, verbod op zwarte pakken en een verplichte afterparty zonder eindtijd.