(Deel 33) Youp - de voorpret

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


De telefoon gaat en ik schrik wanneer ik zie dat 'huis' belt. Sinds wij weten dat Peter niet meer beter wordt, staan wij nagenoeg continue 'op scherp'. Dat weet 'huis' ook, dus bellen we elkaar alleen als het echt niet anders kan... 'Huis' belt nu. Ik merk dat ik niet stemvast ben wanneer ik opneem.

“Hé, papseflaps, alles kits?” klinkt het vrolijk.

Ik voel me tegelijkertijd opgelucht en geërgerd. Er is gelukkig niets aan de hand, maar waarom moet dat joch mij nu zo de schrik op het lijf jagen?

“Ben je er nog?”

“Jazeker, en jij gaat me nu als de gesmeerde bliksem vertellen wat er aan de hand is.”

“Ho, ho, ouwe? Ik wil je gewoon iets vragen hoor.”

“Kom maar op dan.”

“Heb je zaterdagavond iets te doen?”

“Nu wel, geloof ik. Vertel”

“Je moet met mij naar Rotterdam.”

“Wat moet ik daar dan doen?”

“Je moet met mij naar het Luxor Theater.”

“Omdat?”

“Je naar een voorstelling gaat.”

“Hoezo?”

“Ben je voor uitgenodigd.”

“Wanneer je me nu nog langer aan het lijntje houdt, ben ik bang dat de verbinding zo ineens heel slecht wordt...”

“Als je het niet horen wilt, ouwe, vraag ik wel iemand anders om met me mee te gaan. Maar dan moet jij straks niet tegen me gaan lopen miepen dat je spijt hebt.”

“Kom maar door...”

“We gaan naar Youp. Je weet wel, Youp van 't Hek.”

“Wat?”

“Ja, geen gekheid, papseflaps.”

“Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”

“Heeft Ruud geregeld. Tof hè?!”

Ruud is een plaatsgenoot die lijdt aan non-hodgkin. Hij lag tijdens Peters laatste opname in het bed naast onze zoon in het VUmc. Beiden zijn elkaar enorm tot steun geweest in de moeilijke, donkere uren van misselijkheid, pijn en angst. Zij hebben elkaar opgepept en moed ingesproken. Ruud was er kapot van toen hij het slechte nieuws over Peter hoorde en wilde heel graag iets voor hem doen. Hij herinnerde zich dat Peter nagenoeg alle soloprogramma's van Youp van 't Hek op video of DVD had, maar dat hij nog nooit een programma live had meegemaakt. En dat gaat nu gebeuren.

Nadat Peter heeft opgehangen word ik weer gebeld. Het blijkt het impresariaat van Youp te zijn, Hekwerk Theaterproducties. Zij stellen de kaarten gratis ter beschikking, maar willen graag even het verhaal checken. Er blijken namelijk ook mensen te zijn die onder valse voorwendsels proberen aan gratis kaarten te komen. Ik kan de vriendelijke dame gerust stellen.

Al snel gaat de telefoon weer. “Nog even met Hekwerk Theaterproducties. We vragen ons af of de voorstelling waarmee Youp nu de theaters afreist wel zo geschikt is, gezien de situatie waarin Peter zich bevindt.” Ze is even stil voor zij vervolgt dan met: “Na de pauze gaat de voorstelling namelijk over de dood en begrafenis van een vriend en dat is misschien te confronterend.” Ik stel haar gerust. Peter zal daar geen moeite mee hebben. Ook hij weet dat aftakeling en dood thema's zijn die Youp regelmatig aansnijdt.

De telefoon gaat nog een keer. “Weer met mij,” zegt de inmiddels vertrouwd klinkende stem van de medewerker van de cabaretier. “Youp zou het leuk vinden Peter na afloop van de voorstelling te ontmoeten. Als Peter dat wil natuurlijk.” Ik weet dat ik ook dit niet hoef te vragen aan Peter. “Hij zal een gat in de lucht springen.” Ik denk nog even na over wat de medewerker van Youp zei. En vooral over de manier waarop zij het zei: ”Youp zou het leuk vinden Peter te ontmoeten...” Soms is de volgorde van de woorden meer dan veelzeggend…

 

fotocredits: youp.nl