(Deel 32) Het leven vieren?

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


We leven met de wetenschap dat Peter niet meer beter wordt en slagen er god-zij-dank steeds beter in in-der-daad het leven dat ons toevalt op de tong te nemen en te proeven als goede, kostbare wijn. We leven op een ongekend intensieve en intense manier van dag tot dag.

Samen met Peter bezoek ik een schitterende voorstelling van Theo Maassen waarvoor iemand gratis kaartjes ritselde. We lachen dat het een lieve lust is om de soms keiharde grappen die hij maakt. Op uitnodiging van mijn broer gaan we met Peters vrienden naar een fantastisch concert van De Dijk. Peter blijft uit het gedruis achterin de zaal op een barkruk zitten maar geniet met volle teugen. Ik verbaas me erover hoe hij erin slaagt om zo met zijn toch de steeds minder beschikbare energie om te gaan, dat hij bij alles wat hij onderneemt -zoals hij dat noemt- 'de eindstreep' haalt.

Wanneer zijn verjaardag nadert, geeft Peter te kennen dat hij nog graag een keer een groot feest wil geven. “Een echt groot feest, hè,” zegt hij. “Kunnen we niet een kroeg afhuren en dan mijn en jullie beste vrienden en de ooms en tantes uitnodigen?” Ik aarzel. Hoe graag ik het hem gun om wat zijn laatste verjaardag zal zijn te vieren zoals hij dat wil, ik bedenk me dat we met elkaar een enorme wissel zullen trekken op wat we emotioneel aan kunnen. Daar praat ik met Peter over. Hij luistert, knikt en begrijpt wat ik bedoel. “En toch wil ik het graag,” zegt hij. Peter laat er geen misverstand over bestaan dat hij met dit feest afscheid wil nemen van wie hem dierbaar zijn. En dat maakt het nu juist zo ingewikkeld voor mij. Ik ben daar nog niet aan toe. Ik stel voor dat we het plan voorleggen aan zijn moeder en zus. Wanneer hij dat doet, blijkt dat beiden enthousiast zijn. Dan ga ik ook om, terwijl ik me realiseer dat dit voor mij ook weer een les is... Peter kiest zijn eigen weg en bepaalt zijn eigen route en tempo. Ik mag erop vertrouwen dat hij weet wat goed voor hem is...

Dus gaan we aan de slag. En weer blijkt dat op de momenten dat het nodig is anderen klaar staan om hun bijdrage te leveren. Een buurman, die we eigenlijk alleen bij een enkele verjaardag en de nieuwjaarsborrel treffen bij andere buren, blijkt in zijn bedrijfspand een Engelse pub te hebben gebouwd waar we kosteloos gebruik van mogen maken. Hij heeft maar één voorwaarde en dat is dat hij zelf achter de tap wil staan. Daar kunnen wij goed mee leven.

Samen stellen we de gastenlijst samen en Ester maakt in overleg met haar broer de uitnodiging voor “het feest dat alle andere overbodig maakt”. Veel duidelijker kan Peter niet maken hoe hij zijn laatste verjaardag wil vieren… De foto die op het voorblad prijkt, spreekt boekdelen. In de Zorro outfit die zijn moeder ooit voor hem maakte, zien we wat Peter kenmerkt: een vrolijke gast die altijd in is voor een geintje en het grote genieten lijkt te hebben uitgevonden…

Wanneer vrienden van ons aanbieden een karaoke set te regelen om het feest op te luisteren, is Peter direct voor. Het lijkt hem gaaf, “wanneer het tenminste niet allemaal ouwe lullen hoempapa muziek is en er in ieder geval ook fatsoenlijke nummers bijzitten...”