With you

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambtenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.


Een uitvaartverzorger belt mij. Hij zit bij een familie, mevrouw is thuisgekomen om te sterven en zij wil graag haar levensverhaal vertellen en uitgesproken hebben op de uitvaart. Die laat vermoedelijk niet lang meer op zich wachten.

Ik tref een lieve, warme familie aan. Mevrouw ligt in een bed in de kamer, zij kijkt mij met een open blik aan en geeft een stevige hand. Zij is ernstig ziek maar nog lang niet bereid te sterven. Eén van de dochters vertelt wat zij tot nu toe hebben voorbereid voor de uitvaart dienst. Zij zal spreken, één van de kleinkinderen gaat iets vertellen over oma. Misschien wil een zus van mevrouw een gedicht voorlezen. En de familie wil graag dat ik het levensverhaal zal verwoorden. Ik stel wat vragen en mevrouw begint te vertellen. Als zij vertelt hoe zij en haar man elkaar hebben ontmoet, kruisen hun blikken elkaar. Ze lachen bij de herinnering aan toen, de dochters plagen hen en grappen dat er blijkbaar veel is dat zij nog niet weten. De man heeft tranen in zijn ogen. Hij houdt zóveel van haar en hij gaat haar verliezen. Het gaat over de jeugd van de dochters en heerlijke, vrolijke verhalen over een fijne jeugd komen over tafel. Onlosmakelijk daarmee verbonden zijn de emoties. Lach en traan wisselen elkaar af, horen bij elkaar, vloeien naadloos in elkaar over…

Als mevrouw vertelt over haar ziekte, over tegenslag na tegenslag, dan ben ik stil. Heel stil. Zonder woorden zitten wij bij elkaar en verwerken ieder op onze eigen manier de boodschap die zij kreeg. Die hier nu weer zo werkelijk wordt als die hardop uitgesproken, natrilt in deze ruimte. Zij heeft zoveel pijn maar is niet klaar haar gezin los te laten. Als ik naar huis ga, sta ik bij haar. Haar hand in de mijne, ik kijk in haar ogen. Wat heb ik een bewondering voor deze vrouw. Wij kennen elkaar nog maar net en zij spreekt haar vertrouwen uit naar mij, zo blij is zij dat ik haar verhaal zal vertellen op haar uitvaart. Stil rijd ik naar huis.

Ik overdenk, ik schrijf en herschrijf en mail de toespraak naar de familie. Ik bouw het levensverhaal rondom de bijdragen van de familie en de muziek. Het wordt een prachtig geheel. Op een avond ga ik naar de familie toe en lees hen het verhaal voor. Het is heftig voor ons allemaal.

De weken verstrijken. Mijn vakantie komt en gaat. Een back up was geregeld maar gelukkig niet nodig. De familie beleeft een onvergetelijke dag met de wensambulance. Mevrouw gaat door; zij is niet bang om te sterven, maar om haar gezin achter te laten…dat vindt zij verschrikkelijk. De familie maakt mooie herinneringen, voert dierbare gesprekken, de liefde stroomt. En dan op een zondagavond krijg ik bericht van de dochter. Haar moeder is overleden.

Het afscheid is alles wat de familie bedacht en voorbereid heeft en nog veel meer. Een warme deken van liefde.