(Deel 30) Mokerslag

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Slecht nieuws kun je niet goed brengen. Vandaag bevestigde het onderzoek wat ons gisteren al zonder omhaal van woorden werd verteld: de leukemie is bij Peter terug. De kankercellen zijn de stamcellen die Ester doneerde langzaam maar zeker aan het verdringen. Er resten, zo vertellen de specialisten in het VUmc, geen mogelijkheden meer om de leukemie effectief te bestrijden. De ziekte laat zich nu zien in een gedaante waar geen kruid meer tegen gewassen is. We moeten eraan geloven. Met een meer dan bewonderenswaardige inzet en ongekende kracht is Peter elke keer opnieuw de strijd aangegaan en heeft hij gevochten voor elke kans die hij kreeg. Het heeft niet mogen baten...

Deze onheilstijding treft ons als een mokerslag. Het bericht is hard en onverteerbaar. Het haalt ons ongenadig onderuit en slaat onze dromen stuk. Er is niets waar we nog op terug kunnen vallen. We hebben alleen elkaar. Om te zoeken naar woorden die niet te vinden zijn. Zwijgend staren we voor ons uit... Tot onze ogen elkaar ontmoeten om te delen we wat we voelen en dan toch te dragen wat niet te dragen valt. Want we 'hebben' elkaar op vele manieren. En, hoe gek het misschien ook klinkt, niet alleen onze intense ervaringen zijn ons tot steun. Ondanks het diepe verdriet, realiseren we ons ook dat ons nog veel zal toevallen aan liefde en geluk in de tijd die ons samen naar wij hopen rest. Juist omdat we elkaar hebben... Daar praten we samen over. Met horten en stoten, steeds weer onderbroken door lange stiltes en momenten waarop de tranen zich een weg zoeken.

Ik zoek naar woorden om te duiden wat er aan gedachten door me heen schiet. Wat voorbij komt is dit. Ons leven is begrensd. Voor ons allemaal komt onherroepelijk het moment waarop we het los moeten laten. Ik weet natuurlijk dat dit een cliché is. Maar wanneer je meegedeeld is dat jouw grens niet -ver weg en onzichtbaar-  achter de horizon ligt maar binnen je gezichtsveld en je weet dat jij onherroepelijk naar die grens toe beweegt, kun je naar mijn beleving twee dingen doen. Je kunt vanaf die grens het leven dat je rest laten overschaduwen door de naderende dood, met als onherroepelijke consequentie dat dit leven geen leven is. Je kunt ook proberen -nog meer en intenser dan voorheen- te blijven staan in het hier en nu om het leven dat je toevalt en toelacht op de tong te nemen en te proeven als een glas goede, kostbare wijn. Wie het eerste doet, zal zich vooral verlamd weten door wat er niet (meer) zal zijn. Wie kans ziet het tweede te doen, zal - aarzelend en stotterend- 'carpe diem' willen blijven zeggen en dóen... Ik deel deze gedachten ook met Peter. We besluiten: zó willen wij onze weg gaan. Niet omdat we denken zo moedig en flink te zijn, wel vanuit onze vitaliteit en spiritualiteit. Vanaf dat moment brengen we bij elk glas dat we drinken deze toast uit: Lechajim!*

O het leven, ja dat leven van de firma Op Leven & Dood
Volgt zo zijn eigen onbezonnen route
Waar we allemaal ooit aan geloven zullen moeten
Maar nu nog niet nee, nee, onze dorst is nog te groot

De Dijk

We weten op dit moment niet hoe de voor ons liggende tijd eruit zal zien, maar proberen deze zo onbevangen mogelijk 'binnen' te gaan en elkaar daarbij in het oog en in het hart te houden.

 

* Lechajim is een Hebreeuws woord dat letterlijk “Op het leven” betekent