(Deel 29) Het leven hernemen

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Wanneer we eenmaal weer thuis zijn van onze korte maar mooie vakantie in Frankrijk, knapt Peter gelukkig weer snel op. De antibiotica heeft haar werk gedaan en de spierpijn is tot dragelijke proporties teruggebracht. Controle van zijn bloedcijfers wijst uit dat deze er goed uit zien. Omdat Peter nog een paar andere, onduidelijke klachten heeft, wordt besloten om een lumbaalpunctie te verrichten. Hierbij wordt een klein beetje vocht afgetapt dat zich in het ruggenmerg bevindt. Dit vocht moet worden onderzocht. Wanneer er een teveel aan bepaalde cellen wordt aangetroffen kan dit duiden op leukemische activiteit. Terwijl Hetty en ik ons weer de nodige zorgen maken, reageert Peter vrij nuchter: “Ik voel me goed.”

Na een paar dagen komt god-zij-dank het verlossende bericht dat het lumbaalvocht schoon is. Hoewel de klachten niet verdwenen zijn, ziet het ernaar uit dat de angst dat de leukemie Peter via het hersenvlies weer aan het besluipen is, ongegrond is. Onze opluchting is groot, Peter haalt zijn schouders op met een blik van “Zei ik het niet?” We lachen er samen om...

Helaas blijkt uit de analyse van de bloedmonsters ook dat de verhouding tussen donor en patiënt niet veel verbeterd is ten opzichte van een aantal weken geleden. Besloten wordt om een bepaald medicijn sneller af te bouwen zodat Esters cellen zich krachtiger door kunnen zetten en passant Peters aangetaste cellen op zullen ruimen. Een en ander is echter niet zonder risico. De kans op graft-versus-host (afstoting) wordt groter. “Wat moet, dat moet,” zegt Peter. “Zoveel keus heb ik nu ook weer niet...” Zijn nuchterheid blijft mij verbazen. Hij lijkt alles te nemen zoals het komt.

Gelukkig zijn er in de weken die volgen geen verontrustende reacties waarneembaar en voelt Peter zich steeds weer een beetje sterker worden. Dit betekent ook dat er langzaam maar zeker een nieuwe tijd aanbreekt. Een tijd waarin het 'gewone' leven weer een kans zal krijgen. Ester pakt de draad van haar leven weer op, Hetty gaat elke morgen weer naar haar werk en ook ik ben fulltime aan het werk. Het doet ons goed. Onder collega's zijn. Een 'normaal' dag- en nachtritme. Tijd voor andere dingen: een middag winkelen, samen uit eten, bij vrienden op bezoek. Nu pas realiseren wij ons wat wij gemist hebben…

Ook Peter denkt erover om weer aan de slag te gaan. Tussen het rusten door alleen maar televisie of een video kijken, een spelletje spelen op de computer of een boek lezen, het gaat zelfs Peter uiteindelijk vervelen. Hij besluit met de mentor van zijn school te gaan overleggen wat hij thuis kan doen op de momenten dat hij daar energie voor heeft. Hij is vastbesloten dit schooljaar zijn diploma te gaan halen om vervolgens een studie in Groningen op te kunnen pakken. Wat hij wil gaan studeren weet hij nog niet maar dat hij gaat studeren staat vast. “Iets met mensen”, zegt hij. Dat het in Groningen moet gaan gebeuren is voor hem een uitgemaakte zaak. Zijn beste vrienden maken er alvast kwartier voor hem. Peter voelt zich inmiddels ook sterk genoeg om er poolshoogte te gaan nemen. En hoewel wij het moeilijk vinden hem weer 'los te laten', weten we dat het goed is. Ook al heeft hij veel meegemaakt en is hij inmiddels een 'oude ziel', het is en blijft tegelijkertijd een jonge vent, die nog veel te ontdekken heeft…