Afscheid nemen

Annelie Walter werkt als Eerst Verantwoordelijke Verzorgende in de geriatrische revalidatiezorg. Naast haar werk heeft zij altijd al een interesse gehad in de spirituele wereld. Annelie is Life-Coach en volgt daarnaast een opleiding voor healing / reading en visualisatie. Haar droom is uiteindelijk alles samen tot een geheel te kunnen voegen. Haar Facebookpagina ‘De weg naar de bron’ vertelt Annelie’s verhaal.


Je voelt het al een tijd. Er verandert iets. Je kunt je vinger er nog niet op leggen. Toch is het gevoel erg sterk aanwezig. Het dagelijkse leven gaat door. Naast het werk en het zorgen voor het gezin is het ook nodig om boodschappen te halen, het huis schoon te maken en iedereen verwacht dagelijks een gezonde maaltijd op tafel. Tussendoor komt er ineens weer het nieuwe gevoel voorbij. Een gevoel dat jij eigenlijk niet wilt voelen. Of misschien stiekem toch wel? Want loslaten is fijn. Het geeft ruimte en lucht voor iets nieuws. Er ontstaat ineens een ongekende ruimte in het lichaam. Een ruimte waar weer plaats is voor vlinders. Maar wat als het gaat om afscheid van een dierbare? Om iemand die jouw lichaam vervuld heeft met liefde? Wat als iedere vezel deze liefde moet loslaten? Is het dan zo fijn om ruimte te hebben?

Onmacht, woede, onbegrip zijn woorden die heel snel de leegte innemen waar vroeger alleen maar liefde was. Tranen kunnen elk moment naar boven komen. Want dat hoort bij rouwen; iets wat zo fijn was is er nu niet meer. Soms heel plotseling door een ongeluk of een ziekte. In het begin zijn er nog veel mensen die begrip hebben. Maar wat als jouw dochter ruim een half jaar later jarig is. Te klein om het gehele plaatje te overzien en vraagt om papa. En als jij dan uitlegt dat hij er niet meer is en zij in kinderlijke logica zegt: “Dan koop jij in de supermarkt toch gewoon een nieuwe papa?” In elke vezel komt het verdriet naar boven alsof het nooit is weg geweest. Groot houden is hetgeen je dan doet zodat de tranenvloed in de nacht weer rijkelijk kan vloeien. Want het is zo oneerlijk. En ondertussen vermengt het gevoel zich ook met het groot houden van jezelf en alle uitdagingen van het leven die ineens allemaal op jouw schouders terecht komen. Van moeheid val je in slaap. Een diepe, onrustige slaap met allemaal rare dromen. Terwijl ondertussen de gedachten terug gaan naar het moment dat alles nog normaal was. Zorgen waar jij geen benul van had dat deze ooit jouw leven zouden binnen komen.

Ondertussen gaat je rouw verder. Steeds vaker komen de momenten naar voren dat je diep gaat nadenken over het verleden. De zoveelste zomervakantie komt eraan. En op een dag zittend op een grote steen, terwijl de zon langzaam ondergaat aan de horizon en de zee gelijkmatig heen en weer beweegt zie jij het diepe dal waar jezelf doorheen bent gegaan. En zie je hoe gegroeid bent. Hoe prachtig en sterk je bent geworden. En dan kun je één ding zeggen. Ik heb de liefde voor mezelf gevonden. Afscheid nemen was niet mijn keuze en zal het ook nooit zijn. Maar het cadeau wat ik nu in mijn handen heb had ik voor geen goud willen missen.