Rouw en vakantie

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk.


Nog heel even en dan staan de vakanties voor de deur. Voor de meesten van ons een hele fijne tijd. Plezier maken, genieten van elkaar en de andere omgeving. Velen leven er al tijden naar toe.

Helaas geldt dit niet voor iedereen. Sterker nog. Mensen die met rouw te maken hebben vinden dit vaak een verschrikkelijke tijd. Zo ook mevrouw De Vries. Een nog jong ogende weduwe, maar al ruim in de zeventig. Haar echtgenoot is twee jaar geleden overleden. En ze ziet enorm op tegen de zomerperiode.

“Het lijkt alsof in de zomer iedereen vrolijk is en geniet, behalve ik. Er valt ook niet aan te ontkomen. Ik zie bijvoorbeeld overal echtparen fietsen. Dat was ook een van onze hobby’s”, zo vervolgt ze. “Het lijkt wel of alle leuke dingen met zijn tweeën wordt gedaan en ik ben nu alleen. Voor mij is dat niet meer weggelegd. En dan die avonden. Ze duren eindeloos en alleen buiten op het terras zitten vind ik helemaal niets. Dus zit ik maar oeverloos naar de televisie te kijken. Niet dat daar overigens veel soeps op is in de zomer”.

“Tja en dan gaan de kinderen ook nog op vakantie. En ook nog allemaal tegelijk. Snappen ze nou niet dat ik mij dan heel erg eenzaam en alleen voel?” Ik hoef niet veel te zeggen, want echt een antwoord verwacht ze niet. Ze vindt het al heel erg fijn haar verhaal eens te doen. “Juist als iedereen op vakantie is en plezier heeft komen de muren op mij af, gaat ze verder met haar verhaal. En nu Dirk er niet meer is, voel ik mij zo ontzettend alleen”. Een traan loopt over haar wang. Driftig boent ze deze meteen weg. Ze heeft al te veel gehuild. In stilte, dat wel.

“Heb je hier weleens met je kinderen over gepraat?” vraag ik haar. Ze kijkt mij met een vastberaden blik aan. “Nee, natuurlijk niet. Ik wil geen last voor ze zijn of een zeurpiet”. Maar hoe moeten uw kinderen dan weten hoe u zich voelt? U maakt de indruk dat u flink bent, dat u het allemaal wel aan kunt. Dat u heel erg sterk bent. En dat bent u ook, maar u hoeft het niet allemaal alleen te doen. Praten over hoe u zich voelt kan heel erg opluchten. En u hebt een prima band met uw familie. Het is vaak echt geen onwil, maar er wordt gewoon niet bij stilgestaan! Verongelijkt moppert ze nog: “Maar ik ben wel hun moeder!”

Toch gaat ze uiteindelijk het gesprek aan  met haar kinderen. Het resultaat is dat ze nu gespreid op vakantie gaan en een rooster hebben opgesteld, zodat hun moeder minder vaak alleen zit of juist alle visite ineens krijgt. Ook nemen ze haar wat vaker mee op uitstapjes. En mevrouw De Vries knapt er zienderogen van op. Nee, het wordt nooit meer zoals het was. Echt leuk wordt de zomer voorlopig niet, maar op deze manier is het dragelijk. Haar kinderen zorgen voor warmte deze zomer en die kon mevrouw De Vries goed gebruiken. En die warmte koestert ze.