Er alleen maar zijn...

Annelie Walter werkt als Eerst Verantwoordelijke Verzorgende in de geriatrische revalidatiezorg. Naast haar werk heeft zij altijd al een interesse gehad in de spirituele wereld. Annelie is Life-Coach en volgt daarnaast een opleiding voor healing / reading en visualisatie. Haar droom is uiteindelijk alles samen tot een geheel te kunnen voegen. Haar Facebookpagina ‘De weg naar de bron’ vertelt Annelie’s verhaal.


Zoals altijd beginnen we tijdens de koffiepauze te praten over koetjes en kalfjes en de gezellige momenten die ieder van ons heeft beleefd in de afgelopen dagen. Achter mij hoor ik geluid. We zijn gewend dat er altijd iemand iets kan vragen en onze blikken gaan dan ook als vanzelf naar de deur. Het geluid wordt sterker en de blik van mijn collega’s onrustiger. Het lijkt erop dat het weer niet goed gaat met Vera. Opgewonden en boos loopt ze over de afdeling. Heen en weer, op zoek naar iemand om haar ongenoegen te uiten. Wij weten wel beter. Vera is een jong dementerende vrouw en heeft vooral moeite om normaal te kunnen praten. Alle gedachten gaan als een waterval door haar hoofd. De dementie maakt dat er af en toe maar één woord uit haar mond komt en dan soms weer een hele zin. Het besef daarvan maakt dat Vera op zulke momenten nog bozer kan worden en soms heel hard op de glazen deur wil bonken. Een negatieve spiraal waar zij met geen mogelijkheid uit lijkt te komen.

Ik kijk goed naar Vera en zie een wilde blik in haar ogen. Ik vraag haar of zij een stukje wil gaan lopen. Aan haar houding merk ik dat zij dit wel wil. Samen lopen we richting de lift. Maar, dit is niet wat zij wil vandaag. Vandaag moet en zal Vera de trap gebruiken. Ik laat haar gaan. Om haar veiligheid toch enigszins te garanderen loop ik een paar treden voor haar achterwaarts de trap naar af. Op veilige afstand zodat zij rustig zelfstandig een voor een de traptrede kan nemen. Eenmaal beneden zie ik nog  steeds de woeste en onrustige blik. Ik vraag of ze mee naar de mooie tuin wil. "Nee, NEE!" is het enige dat eruit komt. Een onverwerkte woede lijkt zo vanuit haar diepste naar boven te komen. Ik laat het voor wat het is en loop weer richting de lift. Vera’s  eigen kamer ligt pal onder het dak. De ruimte is prachtig en rustgevend ingericht. Met zachte dwang probeer ik met Vera naar haar kamer te gaan. Na een tijdje wachten komt zij mee. Samen nemen we de lift naar boven.

In haar kamer is de muziek van Shaina Noll het enige dat nodig is om Vera rustiger te krijgen. De klanken vullen op een zachte en liefdevolle manier de kamer. De muziek komt diep bij haar binnen. Haar blik verandert .... Ineens komen er dikke tranen uit haar ogen. Met een diepe snik gaat Vera zitten. Heel oud verdriet zoekt een weg naar buiten. Wat niemand voor elkaar krijgt doet dit stukje muziek voor haar. Diepe troost van een ver verdriet en ik, ik blijf bij haar en reik haar een zakdoek aan. Na nog een stukje muziek is het klaar. Alle woede is weg geëbd, alle tranen zijn gevloeid. Rust is het enige dat nu nodig is. Nadat ik haar gezicht heb schoon gemaakt laat ik Vera alleen. Het is goed zo. Ik hoef er alleen maar te zijn.