Vaderdag

Ik heb het niet zo op vaderdag;  dat geldt echt alleen voor mijzelf. Voor mijn kinderen vind ik het geweldig dat ze aan hun vader denken! Dat feestje vier ik met alle liefde mee en ik ben de afgelopen jaren meerdere malen enthousiast hoofdsponsor geweest van het vaderdagcadeau dat naast tekeningen, presse-papiers en zelfgeknipte stropdassen tussen het vaderdagontbijt stond. Maar terugdenken aan mijn eigen ‘vaderdagen’ vroeger, dat vind ik lastig. Dat doet eigenlijk best zeer. Niet zozeer de vaderdagen, nee het denken aan hem doet zeer. Nog steeds, na al die jaren.

Ja Pa, waarom kon ik je toen niet zeggen dat ik het moeilijk vond. Waarom kon ik toen niet zeggen dat ik verdriet had, dat ik boos op je was, dat ik het er helemaal niet mee eens was, dat het niet normaal was. Ik slingerde als net puber-af tussen gevoelens van woede en liefde. Mijn verstand zei dat het niet kon wat je allemaal uithaalde, vertelde en deed. Maar je was steeds toch mijn vader. En je vader? Die kan het toch niet slecht met je voorhebben? Steeds bleef ik zoeken naar lichtpuntjes, naar feiten en gebeurtenissen waarbij het me duidelijk zou worden dat je er of niks aan kon doen of ik het verkeerd zag.

Wat heb ik me verlaten en eenzaam gevoeld. Waar was je toen ik je nodig had en, eigenlijk nog veel erger, waarom was je er wel als ik dat niet wilde? Toen ik volwassen was, nam ik me voor je te confronteren met dat wat er gebeurd was. Ik zou gewoon zeggen waar het op stond en je vragen waarom je had gedaan wat je had gedaan. Ik stond zelfs een paar keer voor je deur, toen je open deed kwam er niets van wat ik zorgvuldig had ingestudeerd uit mijn mond. Wat volgde was het gebruikelijke nietszeggende gesprek over koetjes en kalfjes. Het lukte gewoon niet; ik kreeg de woorden niet uitgesproken.

Toen je kort daarna ziek werd en overleed voerde het verdriet, ondanks mijn boze gevoelens over het verleden, de boventoon. Ik sprak met mezelf af dat ik het nu moest laten rusten. Het was voorbij, verleden tijd. Ik moest door. Jarenlang is het me gelukt ons verleden naar de achtergrond te laten verdwijnen. Ik zei maar wat als het over ‘vaders’ ging. Het was in gesprekken eigenlijk wel handig dat je overleden was; de meeste mensen vragen dan niet door. Jaren later ontmoette ik de liefde van mijn leven; we kregen drie dochters. De angst sloeg me om het hart; ineens kwam alles snoeihard terug. Hij liet me echter zien wat een normale vader-dochter relatie is, de echte liefde en kracht die het kinderen kan geven als ze onvoorwaardelijk op hun vader kunnen vertrouwen. Zo hoort het te zijn.

Met hem sprak ik over mijn verleden en de rol die jij daarin hebt gespeeld en welk effect dat heeft gehad op mijn toekomst. En daar waar voor hem de puzzelstukjes van mijn karakter in elkaar vielen, klaarde voor mij de lucht op en werd het een stuk lichter in mijn hart. Eindelijk was ik toe aan verwerking. We zijn nu weer jaren verder en ik kan oprecht zeggen dat mijn verleden een plaats heeft gekregen. Jij hebt een plaats gekregen. Ik heb je in zekere zin vergeven, maar vergeten ben ik het niet. Dat is dat laatste stukje pijn dat ik waarschijnlijk altijd zal blijven voelen, nu alleen nog maar op vaderdag.