In gesprek met mezelf (Deel 5)

Rik de Jonge is nog maar 15 jaar oud als hij in 2012 afscheid moet nemen van zijn moeder. Nu, vijf jaar later, blikt Rik in een serie persoonlijke blogs terug op hoe hij deze tijd beleefd heeft. Riks 'gesprekken met zichzelf' zijn herkenbaar, aangrijpend en geven altijd stof tot nadenken. Maar boven alles: ze komen recht uit zijn hart.


Na de zomer van 2012, de grote veranderingsperiode, begon er een tijd van stabiliteit en eigenlijk ook een beetje bezinning. Met mijn vader en zus woonden we in het centrum van de stad; iets dat letterlijk en figuurlijk de stilte van de ruimte rondom onze oude woning wegnam. Ik was ineens een stuk dichter bij school en het werk, dus ik had ook wat meer afleiding gekregen. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik echt verkering en dat viel nog niet mee. We hadden allebei dezelfde achtergrond: één van de ouders was overleden. En eigenlijk was dat het fundament van onze relatie, dus spraken we er veel over. Een periode van veel confrontaties, maar wel met iemand bij wie je niks hoeft te zeggen over hoe je je voelt of hoe de situatie in elkaar steekt, want dat was voor ons allebei wel bekend. Uiteindelijk voelde ik de druk van het verleden op mijn schouders en zag ik onze verkering niet meer zitten. Telkens die herinneringen aan wat ons verbond, maakten dat ik vrijheid wilde en daarmee ook wel een beetje voor de werkelijkheid wilde weglopen.

Op liefdesgebied was ik niet de enige bij wie er zich wat ontwikkelde. Eind december 2012 zat ik in de trein naar huis toen ik een berichtje kreeg: pap had iemand thuis uitgenodigd en ze hadden het erg gezellig met z’n tweeën. Of ik het niet erg zou vinden dat ze er was. Nou ja, ik stond er niet om te springen om meteen weer een moederfiguur in huis te krijgen, maar die eenzaamheid die mijn vader destijds had, gun je ook niemand. Met goede zin kwam ik thuis en ik zag ze samen op de bank voor de open haard zitten. Een fles rode wijn erbij en verder eigenlijk niets. Leuke vrouw, zo op het eerste gezicht. Inmiddels wist ze wel wat verhalen over ons en we hebben even kort gesproken. Maar na verloop van tijd merkte ik aan mezelf dat ik nog niet helemaal klaar was voor een nieuw iemand naast mijn vader. Ik ging naar boven en heb me daar toch een flink potje zitten janken. Niet omdat ik de situatie erg vond, maar meer omdat ik toch liever had dat mama daar beneden voor de open haard zat.

Maar goed, ik wilde wel aan het beeld wennen als ik mijn vader daar een plezier mee deed. Hij ging er goed mee om door wat vaker naar haar toe te gaan, zodat wij thuis er niet te veel ‘last’ van hadden. Soms vond ik het wel jammer dat hij wat vaker van huis was, maar aan de andere kant had ik ook meer vrijheid. Eigenlijk begon toen weer de leuke tijd, want ik hoefde me niet zoveel zorgen te maken over dat pap elke avond alleen op de bank zat en door alle feestjes van vrienden kwam ik weer wat meer terug in de sferen zoals ze in de jaren voor 2012 waren. Heerlijk.

Op een zekere avond stond ik met pap in de keuken en hij vertelde me zo voorzichtig mogelijk dat er tussen hem en zijn vriendin toch wel iets meer was dan een goede vriendschap. Misschien had ik op dat moment wel vrijheid, maar mijn gedachten werden de dagen erna maar beperkt tot één ding: wordt mam nu vervangen?