De vraag van je leven

Vanuit eigen ervaringen en deskundigheid schrijft Ton Zijderveld over de verlegenheid die we merken in de omgang met het verlies en rouw van de ander en de gevolgen daarvan. Hij geeft met zijn bedrijf www.bulla.nl workshops om die verlegenheid te overwinnen en daardoor met die ander juist een sterke band te onderhouden. 


“Vraag jij het wel eens?” “Hè, wat?” Pieter kijkt verstoort op van zijn wiskundeboek. “Welke vraag? Waar heb je het over?” “Nou, euh, die over euh, aan een downer.” “Iemand met Down?” “Nee euh..” “Wat bedoel je nou man? Laat me met rust! Ik mot en zal die her halen!” Zijn broertje kijkt bedremmeld “Oké, sorry!”

Pieter schudt zijn hoofd en duikt weer in de mathematica.

Maar hij neemt niets meer op. Die vraag van Mark blijft hangen. Hij weet nu wel wat hij bedoelde. Vorige week heeft Bart, hun mentor, nog gesproken over zelfmoord en was er iemand van ‘113’ die vertelde wat zij doen. Bart bracht Greetje weer in herinnering die begin dit jaar zelfmoord gepleegd had omdat ze gepest werd sinds ze een jaar geleden uit de kast was gekomen. Hij moest denken aan Renee uit hun vriendengroep. De laatste maanden was ze stiller en soms negatief. Er kan bijna geen lach meer af. Ze vertelde dat ze zo baalt van haar ouders. Die liggen in een scheiding en dat gaat hard tegen hard. “Peet, ik kan me niet meer concentreren op die verduvelde examens. ’t Kan me eigenlijk ook niet zoveel schelen” zei ze een week geleden nog. Hij heeft geluisterd, zoals hij dat al zo lang doet.

Moet ik het haar vragen? Waarom niet? Dan beseft hij het ineens: Ik ben bang! Bang dat ze op gedachten gebracht wordt door hem. Bang dat ze er een einde aan maakt. Bang voor … ja voor de pijn die hem dat doet. Ik doe het wel via WhatsApp, denkt hij. “Kom op Pieter Jakob van Dijk, laat zien dat je ballen hebt: bellen!” zegt hij hardop. Hij pakt zijn mobiel, opent zijn contacten en even later gaat de telefoon over.

Na één keer klinkt al haar bekende “Hey.”“Hey” antwoordt hij.

… stilte.

Dan begint Pieter voorzichtig “Renee, euh …”“Ja, wat is er? Je gaat toch niet ineens verlegen doen hé? Zo ken ik je niet!” “Wat je laatst zei hè, dat het je niet zoveel kon schelen of je die examens haalt.” “Tja …” “Euh, denk je ook wel eens: ik wil zo niet … euh verder leven?” Een diepe zucht klinkt aan de andere kant.

“Renee?” “Hoeveel tijd heb je?” “Voor jou alle tijd, dat weet je toch?” Weer een zucht en dan klinkt haar moede stem “Ja, Peet, dat denk ik wel eens.” Ze is even stil. “Wel meer dan eens om eerlijk te zijn.” Hij hoort haar ademhaling. “Wat voor zin heeft het nog Peet? Die twee stomme klootzakken hier die elkaar de tent uitvechten. En in die klerezooi moet ik examens leren? Waarvoor? Om maatschappelijk werk te kunnen studeren? Het helpt nou al niks als ik wat zeg. En dan moet ik straks van dit soort mensen helpen? Dat wordt toch niks. En als mijn moeder straks weer alleen is komt er zeker na een jaar weer een ander, de derde. Mag ik wéér wennen aan een andere vent die ze ‘zóó geweéldig’ vindt. Nou mooi niet. Dat doet ze dan maar zonder mij!” Pieter slikt een brok weg. “Ik, ik weet niet wat ik zeggen moet.”

Renee zucht en zegt: “Peet, je belt en je luistert. Meer verlang ik niet!”

Stel de vraag van je leven!