In gesprek met mezelf (Deel 4)

Rik de Jonge is nog maar 15 jaar oud als hij in 2012 afscheid moet nemen van zijn moeder. Nu, vijf jaar later, blikt Rik in een serie persoonlijke blogs terug op hoe hij deze tijd beleefd heeft. Riks 'gesprekken met zichzelf' zijn herkenbaar, aangrijpend en geven altijd stof tot nadenken. Maar boven alles: ze komen recht uit zijn hart.


Ik merk dat rond deze tijd mijn gedachten vaak terug gaan naar diezelfde periode in 2012… Ik ben dan 15 en de laatste weken van het schooljaar zijn aangebroken. Voor het eerst in jaren heb ik geen zin in vakantie. Vakantie betekent stilstaan en alles uit de afgelopen tijd overdenken; verschrikkelijk. Ik moet doorgaan. Bij de Leerlingenraad, de Medezeggenschapsraad, de adviescommissie ICT, mijn gewone schoolwerk en op de markt. Vooral altijd bezig zijn en voorkomen dat ik niet geconfronteerd word met wat is gebeurd. Het waren mijn vaste gedachten in de periode na het overlijden van mam.

De zomer van 2012 stond in het teken van de grote verandering. Na het wegvallen van de winkel en het overlijden van mam was de verhuizing,  van onze woning achteraf naar een nieuwe in het drukke centrum van de stad, de mogelijkheid om alles – best wel snel – af te sluiten en nieuwe kansen te pakken. Veel dubbele gevoelens, want alles in en om het huis herinnerde me aan het verleden en de mooie dingen die we er als gezin hadden meegemaakt. De grote tuinfeesten, de zondagen met z’n allen heggen snoeien, blad harken en grasmaaien, de deuren die nooit op slot hoefden omdat er toch niks gebeurde. Aan de andere kant wist ik ook precies waar mam haar laatste dagen had doorgebracht en dat beeld kon ik niet van me af zetten. Daarom wilde ik graag opnieuw beginnen en proberen om het verleden een plek te geven.

Van alles naar niets, zo voelde het. Of zo moest het voelen, maar ik sloot me ervoor af. In het nieuwe huis kon ik ook lang niet altijd thuis zijn, dus was ik dagenlang tot laat op school en leerde er koffie drinken met de conciërges. Ik kon er makkelijk over praten, maar wel op een manier waarmee ik iedereen voorhield dat het super ging ondanks alles. Wat maar op mijn pad kwam, pikte ik op en stortte me vol overgave in allerlei avonturen. En wat ik er nu van denk? Aandacht. Pure vraag om aandacht. Natuurlijk zou ik dat niet direct aan iemand vragen, maar ik probeerde op verschillende manieren op te vallen en daarmee de aandacht die ik miste te krijgen.

Uiteindelijk ben ik blij met alle dingen die ik in die ontwijkperiode heb gedaan, want ik heb er veel van geleerd en veel nieuwe contacten gekregen. Mensen aan wie ik nu weleens vertel hoe het in elkaar zat en wat de échte reden was waarom ik overal aan deelnam. Niemand die het echt doorhad. Althans, niemand die het echt tegen me durfde te zeggen. Er was maar één iemand die me echt kon confronteren met de hele situatie: mijn vader. Maar om die situatie te kunnen beschrijven, moet ik nog even in gesprek met mezelf.