Rouw: er bestaat geen tijdpad voor.

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk.  


 Ze zijn een echtpaar op leeftijd. Bijna een jaar geleden hebben zij hun zoon verloren.De onverwachte dood van hun zoon heeft iets in hen geknakt. Ze worstelen nog dagelijks met zijn overlijden. Ze hebben veel moeite gehad om het leven weer op te pakken. Langzamerhand gaat het iets beter.

Hun zoon was lichamelijk gehandicapt. Hij woonde wel zelfstandig, maar had veel hulp nodig. Zo maakte zijn moeder iedere week zijn huisje schoon en deed pa allerlei klusjes in en rond het huis. Ze vonden hem ook heel gezellig. Onverwachts even een kopje koffie drinken of samen met vader oneindig vaak vissen. Juist in de kleine dingen des levens zit de rouw. De waardevolle gesprekken en het lekkere eten dat hij kon koken. Het even samen zijn: juist dat missen ze zo.

Ze hebben het verder heel goed. Met hun dochter, haar gezin en de leuke kleindochters. Met verdere familie, vrienden en kennissen om hun heen. Maar toch: alles voelt zo anders nu. En ze krijgen het gevoel dat ze ineens zo veel moeten. Ze moeten er eens meer uit of ze moeten eens minder het graf van hun zoon bezoeken, want anders blijf je er zo in hangen. Vindt “men”.

En nu loopt het tegen de eerste sterfdag van hun zoon. En twee dagen later zou ook zijn verjaardag gevierd worden. Het wordt ze even allemaal te veel. Het gemis, het verdriet, juist in deze periode komt het weer in alle hevigheid naar boven. “Het lijkt alsof het gisteren gebeurd is”, zegt de vader. “Maar wij trekken ons niets aan van wat anderen vinden. Wij kiezen ons eigen pad”. Er rolt een traan over zijn wang. “We gaan op dit moment juist extra vaak naar zijn graf. Daar vinden we rust en kunnen wij even met hem praten. Dan voelt hij weer even dicht bij ons. We zetten er wat bloemen neer en zijn moeder maakt het graf even schoon. Dat deed zij immers altijd al voor hem? “Hij kijkt wat ongemakkelijk naar mij en het voelt alsof hij nog iets wil zeggen. “Weet u wat ik heel erg vaak doe? Ik fiets naar zijn huis. Natuurlijk wonen daar inmiddels al andere mensen, maar het voelt nog als zijn huis. Achter zijn huis heb ik zelf een poort gemaakt. De oude was te smal en daar kon hij niet door heen met zijn scootmobiel. Die door mij gemaakte poort staat er nog steeds. Mijn zoon was mij er zo dankbaar voor. Heel vaak heb ik de deur voor hem opengemaakt zodat hij er makkelijk langs kon. Nu ga ik er vaak heen en dan leg ik mijn hand op de deurklink van die poort. Juist door dit gebaar voel ik mij heel dicht bij hem. ”

Ik vind dit zo’n mooi verhaal. Deze oudere man van in de tachtig was duidelijk niet gewend over zijn gevoel te praten. Hij voelde zich in eerste instantie wat ongemakkelijk, maar hij was duidelijk blij dat hij hierover kon praten. Voor rouw gelden geen regels of tijd. Iedereen moet de tijd nemen die hij of zij nodig heeft. Geef rouw de ruimte! Dat is het allerbelangrijkste.