De hardloper

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.  


Kasper Wulff,  hij was een hardloper in hart en nieren. Gewaardeerd lid van de atletiekvereniging in Hoogeveen  en een echte sportman. Regelmatig was hij op het podium te vinden. Kasper had zich tot doel gesteld om binnen een jaar maar liefst 4000 kilometer te lopen voor stichting KIKA. Hij was aan het trainen voor de marathon van Rotterdam. Elke donderdagavond stond hij met zijn trainingsgroep op de baan. Vol plannen en ambities, vol in het leven. Hardlopen was zijn lust en zijn leven, totdat op een koude decemberdag onverwacht een einde aan zijn leven  kwam. 

Tijdens de herinneringsdienst, werd heel duidelijk dat hardlopen één van zijn passies was.  Kaspers hardloopschoenen waren aanwezig maar voor altijd tot stilstand gekomen… Het team waarmee hij trainde had bedacht dat de genodigden geld konden doneren voor KIKA; het doel dat Kasper zó na aan het hart lag.  Ik vertelde tijdens de dienst zijn levensverhaal en daarmee raakte ik betrokken bij hem en zijn nabestaanden.

In de periode na de uitvaart had ik af en toe contact met zijn weduwe. En zo vroeg zij mij of ik mee wilde lopen in de Bentincksparkrun. Een run die haar man gelopen zou hebben. Nu werd er een team geformeerd dat in zijn naam zou lopen. Om hem te herdenken en om geld op te halen voor KIKA. Ik vertelde haar dat ik beslist geen hardloper ben. Haar bijzondere woorden trokken mij over de streep;  als ik mee zou doen zou dat een steun voor haar zijn. En zo werd ik lid van ‘team Kasper’.

Op de dag van de run, liep zijn hardloopgroep ’s morgens al 11,5 km. Ze finishten op begraafplaats Zevenberg. Een prachtig maar emotioneel moment. Met veel minder voorbereiding dan ik mij had voorgenomen verscheen ik die middag aan de start. In een shirt met de naam van het team, een rouwband om de arm…  Het team verzamelde zich aan de start en daar werd een minuut stilte gevraagd voor Kasper. Een indrukwekkende minuut.

De burgemeester loste het startschot en daar ging de groep van start. In stilte maar onder aanmoedigend applaus van het publiek liep de groep als één man een ronde over de baan en daarna het traject op, op weg naar de 5 kilometer. En daar waar je als spreker op een uitvaart de tranen in bedwang kunt houden, liepen hier de tranen over mijn wangen. Zo één, zo verbonden, ter nagedachtenis aan deze bijzondere man… Het ging niet om de 5 kilometer, het ging om het samen starten en finishen en dat is wat we gedaan hebben. De stem die door de speaker klonk, was doorspekt met emoties. De emoties die iedereen voelde. Met zijn weduwe voorop liep ‘team Kasper’ samen over de finish.

(fotocredits: Mario Hofstee)