Muurtje om je heen

'Een muurtje om zich heen gebouwd, omdat ze niemand meer vertrouwt.’ Guus Meeuwis zingt het in zijn Op Straat, de Nederlandse versie van The Streets of London van Ralph McTell. Een muur die haar beschermt tegen de toekomst, om te voorkomen dat dingen uit het verleden haar nog een keer gebeuren. Maar zo’n muur beschermt je niet tegen het verleden. Tegen het verleden kan je geen enkele muur meer bouwen en je blijft het hele verhaal met je meedragen.

Als vanzelf ontwikkel je als mens een denkbeeldig schild dat jouw kwetsbaarheden en diepe gevoelens verbergt. Voor het gemak vergelijk ik het even met het schutblad van een roos. De buitenste bladeren hebben vaak een wat donkerdere kleur en zijn wat gerafeld. Ze beschermen de daadwerkelijke bloem tegen aantastingen van buitenaf. Wanneer je de roos laat acclimatiseren in bijvoorbeeld je woonkamer en aan de warme omgeving blootstelt, zal je zien dat de bloem helemaal open gaat en het schutblad veel minder zichtbaar wordt.

Mensen hebben ook zo’n schutblad. En net als bij een bloem zal dat schutblad minder zichtbaar worden wanneer je in een warme en veilige omgeving bent. Een plek waar je weet dat je geen muur om je heen hoeft te bouwen, omdat de mensen om je heen je kwetsbaarheid respecteren. Zelf heb ik een hele tijd met een masker op gelopen, zodat niemand kon zien hoe ellendig ik me soms kon voelen. Gaandeweg merkte ik dat het steeds moeilijker werd om het masker op te houden en de mensen om me heen zagen dat. Ik begon te praten en langzaam brak ik het muurtje om me heen af. Ik had het opgebouwd door dingen die in het verleden zijn gebeurd, maar zoals ik al zei: zo’n muur beschermt je tegen de toekomst en niet tegen het verleden. Nu ik me dit zo bedenk, vraag ik me af waarom ik dan nog zo’n muur om me heen zou willen hebben. Mensen mogen toch best zien hoe ik me voel? Natuurlijk ga ik niet mijn hele ziel aan iedereen verkopen, maar volgens mij werkt het heel uitputtend als je steeds maar moet doen alsof alles leuk is en goed gaat.

Zo’n muur breek je ook niet makkelijk af. Stukje bij beetje brokkelt er een stukje af en misschien bouw je er later weer wat bij aan. Mijn voorstel is dan ook om een glazen schuifpui om je heen te bouwen. Mensen kunnen zien hoe je je voelt, en als je ze dichterbij wilt laten komen, hoef je alleen maar de pui open te schuiven. Wanneer de zon door het glas schijnt, wil je dat die frisse voorjaarslucht jou ook bereikt. Dan schuif je de hele pui open en toont je veilige kwetsbare ruimte aan de zonnestralen. Zo gaat het ook met de dierbaren om je heen. Ze zijn er niet om je schuifpui open te breken, maar juist om jou de deur op een kiertje te laten zetten en je kwetsbaarheid te tonen. Schuif die deur dus open en laat alle frisse, inspirerende en troostende warmte kennismaken met jouw kwetsbaarheid.