(Deel 21) Moeder verrast...

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


“Psst... Pap, kom eens even,” fluistert Peter. Ik ga naast hem op bed zitten. Onze zoon slaapt deze weken in het grote bed naast zijn moeder op mijn plaats. Het voelt goed voor hem te weten dat zijn moeder in het donker van de nacht naast hem ligt. Ik mag zijn maatje zijn, zijn moeder is zijn alles! Ik kan er oneindig van genieten wanneer ik zie hoezeer deze beide mensen nog meer met elkaar vertrouwd zijn geraakt in de afgelopen maanden. Waar Peter lange tijd moeite heeft gehad om de zorg van zijn moeder op waarde te schatten en zij het ook niet gemakkelijk vond om balans te vinden tussen vertroetelen en bemoederen, hebben zij elkaar nu echt gevonden. Zo hecht zal zelden de moederband beleefd zijn...

“Psst... Pap, kom eens even...” Wanneer hij zeker weet dat zijn moeder naar beneden is gegaan, vertelt Peter mij over zijn plannen. “Mams is over een paar weken jarig. Dan wil ik haar verrassen. Het moet een dag worden die zij nooit meer vergeet.” Op het moment dat hij het zegt, schiet ik vol. Ik weet dat hij zich realiseert dat het de laatste keer kan zijn dat hij zijn moeders verjaardag vieren zal. Wanneer ik mezelf weer in de hand heb, vraag ik: “Hoe had jij je het gedacht?” Peter heeft zo zijn plannen. “Beginnen met een ontbijt op bed natuurlijk. Met allemaal lekkere broodjes vers van de bakker. Tussen de middag laten we dan een lunch bezorgen. En 's avonds moeten er heerlijke pizza's komen! Ik trakteer en betaal!” Ik schiet in de lach. “Dat spreekt voor zich. Je kunt mij toch niet voor de kosten laten opdraaien.” Nu schieten we samen in de lach. “Hoe ga je het verder regelen?” vraag ik. Peter kijkt me quasi verbaasd aan en grijnst: “Ik regel verder niks,” zegt hij, “dat dat ga jij natuurlijk doen, dombo!” Ik begrijp dat ik er niet onderuit kom en stem dan ook maar toe. We verkneukelen ons nog even en fantaseren er samen over hoe mams zal reageren. Peter grijnst nog eens: “Dat wordt geheid janken, hè?!” Zijn moeder zal haar geluk niet op kunnen.

Later op de dag roept Peter me nog een keer samenzweerderig bij zich. Z'n moeder wordt de kamer uitgebonjourd. “Ik heb nog een idee,” zegt hij. “Ik wil eigenlijk nog een soort van verwendag regelen. Een arrangement, zeg maar. Bij zo'n beautyfarm, weet je wel?” Ik weet wat hij bedoelt en ik weet ook wie ik voor dit karretje kan spannen. “Je zorgt wel dat alles tip-top voor elkaar is!” Mijn zoon kijkt me over z'n brilletje aan. Ik geniet van de twinkeling in zijn ogen. Het is lang geleden dat ik hem zo vrolijk heb gezien…

De verjaardag wordt een groot succes. Een mooi feest waar Hetty haar hart aan ophaalt. Peter geniet met haar mee. Hij heeft een topdag en is aanwezig zoals alleen hij dat kan. Kennelijk heeft hij de afgelopen dagen energie gespaard. Nu trekt hij zijn batterij helemaal leeg. Aan het begin van de avond geeft hij te kennen dat hij graag slapen wil. Er wordt nog even liefdevol geknuffeld. Wanneer zijn moeder de deur van de slaapkamer achter zich dicht wil doen, roept Peter haar nog even terug. Met een achteloos gebaar reikt hij zijn moeder een envelop aan: “Dit is nog voor jou, mams, omdat jij mij altijd zo goed verzorgd, is het de hoogste tijd dat jij je eens laat verzorgen.”