In gesprek met mezelf (deel 2)

Rik de Jonge is nog maar 15 jaar oud als hij in 2012 afscheid moet nemen van zijn moeder. Nu, vijf jaar later, blikt Rik in een serie persoonlijke blogs terug op hoe hij deze tijd beleefd heeft. Riks 'gesprekken met zichzelf' zijn herkenbaar, aangrijpend en geven altijd stof tot nadenken. Maar boven alles: ze komen recht uit zijn hart.


Deze wereld geloof ik niet. Het is een droom waarin mijn wereld anders is dan die van jou. Mijn wereld bestond uit een zorgeloze kindertijd en maakten me tot de jongen die ik op dat moment was. Maar deze wereld werd ineens heel anders en ik belandde in de werkelijkheid. Een werkelijkheid die me vertelde dat waar ik altijd stiekem op had gehoopt niet meer waar kon worden. Mam stopte ermee.

Terwijl we met het hele gezin aan de keukentafel zaten, begon pap te vertellen over hoe de situatie op dat moment was en wat de mogelijkheden waren. Maar eigenlijk waren die mogelijkheden er niet. Ja, een second opinion van Best Doctors of een kuur met medicinale cannabis. Maar dat tweede werkt alleen bij van die zweverige verhalen op Facebook. Toch denk je op zo’n moment dat het kan helpen en in het nauw gedreven zoek je koortsachtig naar redmiddelen. Althans, ik deed dat. Ik wilde niet geloven dat, zoals pap het schreef, de navelstreng voor de tweede keer zou worden doorgeknipt. Tot laat in de avond zat ik achter mijn laptop te googelen naar wat er naast de officiële manieren voor opties waren om de tumor te remmen dan wel te doen slinken. Wanneer er dan iemand binnenkwam, klikte ik snel een ander scherm aan omdat ik niet over de hele situatie kon en wilde praten.

Als je ziet dat het fundament onder jouw leven wegvalt, waar vind je dan je houvast? De grond onder je voeten is weggezakt, dus zwaai je met je armen in de lucht en zoek je naar mensen die je hand vasthouden. Als dat gebeurt, kan je samen kijken naar hoe het fundament wegglijdt en niet terugkomt. In dat soort situaties doen we het allemaal. Je zoekt toenadering en een bepaalde vorm van aandacht. Niet extreem diepe gesprekken met vage bekenden op straat, maar elke dag van iemand een lief berichtje, een kaartje of gewoon even kort een hand op je schouder. ‘Jongen, ik weet ervan. Je bent sterk en we zijn er voor je.’ Hoe vaak ik door klanten op de markt niet zo ben aangesproken. Als die kleine dingetjes zorgen dat je grip op de situatie een stukje steviger wordt en geven uiteindelijk het gevoel dat je begrip kunt opbrengen voor de situatie en er vrede mee hebt.

Moet je na het bericht dat iemand niet meer geholpen kan worden dan niet in tranen uitbarsten en roepen dat je eigen leven uitzichtloos is? Lijkt me niet verstandig. Men zegt dan wel eens dat het voor de nabestaanden erger is dan voor de zieke zelf, maar daar ben ik het niet mee eens. Als je samen met de zieke lol kunt maken en met een lach en een knuffel afscheid neemt van elkaar, dan is zo’n moment toch veel mooier? Natuurlijk kan niet iedereen dat, maar denk er eens over na. Je eigen leven gaat door, ondanks dat je een dierbare gaat verliezen. Wat die uitzichtloosheid betreft: je kunt je horizon ook verbreden door de liefde van je dierbare te delen met anderen en uiteindelijk samen het fundament van jouw leven te bouwen. Dat doe je met de herinnering aan je dierbare.