(Deel 20) Keren kansen

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Hetty heeft een paar dagen bij Peter op de kamer in het VUmc gebivakkeerd. 's Nachts wordt er een bed naar binnen geschoven, zodat zij in ieder geval even kan gaan liggen. Haar getekende gezicht vertelt me hoezeer zij gebukt gaat onder de spanning en de stress. Maar zij is vastbesloten en wil zolang de situatie kritiek is niet van Peters zijde wijken. Ik bewonder haar om haar moed en kracht.

Zoveel ik kan ben ik er ook. Om samen bij Peter te zijn. En om te overleggen met het team dat Peter behandelt. Aan alles is te merken dat ook zij het zwaar hebben. Zij hebben onze zoon in de loop van de tijd leren kennen en zijn onder de indruk geraakt van de manier waarop hij het gevecht met de leukemie is aangegaan. Hoe hij ondanks alle pijn en moeite steeds positief en strijdlustig is gebleven en nooit heeft opgegeven. Nu Peter ook voor hen nagenoeg onbereikbaar is, maken zij zich zorgen en dat is hen aan te zien. Maar weer blijkt dat mensen over een ongekende veerkracht beschikken. Op het ene moment denk je bij jezelf (en weet je van elkaar): “Als er nu weer iets misgaat, dan houdt het op, dan zie ik er geen gat meer in...” En dan gebeurt waar je zo bang voor was en zoek je weer een (laatste?) strohalm om je aan vast te klampen… een draad van hoop om op te nemen… Zo is het nu voor ons. Peter komt langzaam maar zeker terug. Op zijn geheel eigen manier… Zodra hij weer echt bij bewustzijn is, knipoogt hij naar ons… Alsof hij zeggen wil: “Ik ben er weer!”

We besluiten dat we hem eerlijk moeten vertellen dat de transplantatiekuur afgeblazen is. De reactie van Peter is treffend: “Het is voor mij een opluchting. Mijn lichaam voelde niet goed. Ik was bang dat ik de transplantatiekuur niet aan zou hebben gekund.” Wanneer we hem vertellen dat het uitstel ook kan betekenen dat het er niet meer van zal komen, geeft hij te kennen dat hij daar niet van wil weten. Dit is Peter ten voeten uit. Hij geeft ons nieuwe kracht en moed. Als hij er weer voor gaat, zullen wij dat natuurlijk ook doen.

Bijzonder is het gesprek dat Peter een paar dagen later heeft met de professor Huijgens. “Je weet dat ik altijd eerlijk tegen je ben.” Peter knikt. “Ik heb er een heel hard hoofd in. Ook al krijgen we de leukemie weer in remissie, je lichaam is zo verzwakt... Ik ben bang dat je geen kans hebt een zware transplantatiekuur te overleven.” Peter: “Ik heb niets te verliezen, dokter.” Huijgens is even stil en zegt dan: “Je hebt ons al eerder verbaasd. Ik hoop dat je ons nog een keer kunt verrassen, jongen.” Onze zoon begint wéér aan een chemokuur. Een kuur van 28 dagen. Hij krijgt eerst een viertal cocktails (ja, zo heet dat echt!) via het infuus. Daarna mag hij mee naar huis om na een paar dagen rust aan een pillencocktail te beginnen. De sonde moet ervoor zorgen, dat hij de noodzakelijke voedingsstoffen binnen krijgt. Als altijd gaat Peter weer vastberaden voor zijn kansen: In mijn hoofd zing ik "Everything is gonna be alright.”