Wat als... (het verhaal van Paula en Dinant)

In de serie 'het verhaal van' schrijft Cick Geers blogs over rouw, afscheid en verdriet.  Van groots en aangrijpend tot klein en ontroerend. Het zijn de verhalen uit de levens van mensen zoals u en ik. In deze blog het verhaal van Paula en Dinant en hun overleden zoontje Jayden.
 


Paula en Dinant zijn al jaren samen, wanneer de wens om een gezin te stichten begint te kriebelen. Na een half jaar is het raak. Paula is in verwachting en het stel besluit te trouwen. Het is oktober wanneer Paula en Dinant na een zorgeloze zwangerschap genieten van de laatste dagen met z’n tweetjes. De geboorte van de baby laat echter wat langer op zich wachten dan gepland. Paula is 11 dagen overtijd wanneer ze bij de controle-afspraak van de verloskundige een uur aan de monitor ligt om de conditie van de baby te beoordelen. De vroedvrouw stelt haar gerust; alles ziet er goed uit. Diezelfde middag komen de weeën op gang. In overleg met de verloskundige, brengt Dinant zijn vrouw aan het eind van de middag naar het ziekenhuis. ‘Halverwege de avond werd ik wat onrustig; het schoot voor mijn gevoel niet op’, vertelt Paula. De verloskundige pendelt ondertussen heen en weer tussen het ziekenhuis en een andere moeder die aan het bevallen is. ‘Steeds zei ze me dat het niet lang meer zou duren’. Wanneer de verloskundige in de nacht weer bij Paula komt, mag ze eindelijk gaan persen. Maar de bevalling vordert niet en uiteindelijk wordt de gynaecoloog gebeld. Deze besluit tot een keizersnede.

 ‘Dinant en mijn zus Annette mochten mee naar de OK om ons kindje op de wereld te zetten’. Tegenover me zie ik dat Paula’s ogen zich met tranen vullen. Ze vertelt geëmotioneerd verder: ‘Nadat de baby gehaald was huilde het niet, Dinant stond roerloos aan mijn bed en mijn zus liep zenuwachtig heen en weer. Voor mij was het alsof ik het niet echt meemaakte. Ik zag wat er gebeurde maar ik voelde niets; geen angst, geen paniek’. ‘Het is een jongen’, hoort ze in de verte een verpleegkundige zeggen. Maar liefst 40 minuten doen de artsen er alles aan om Jayden bij te brengen. Maar het babygehuil blijft uit. De kinderarts staat verslagen aan het bed van Paula als hij het nieuws brengt dat haar pasgeboren zoontje is overleden. ‘Op dat moment voelde ik een soort razernij in me opwellen. Ik kreeg een waas voor mijn ogen en heb geschreeuwd, gevloekt en geroepen dat ze Jayden aan mij moesten geven en allemaal op moesten hoepelen. Ik wilde alleen zijn met Dinant en onze baby.

Dinant en Paula stemmen in met een onderzoek op het lichaam van Jayden. De uitslag slaat in als een bom: het kleine mannetje blijkt niets te mankeren. De gynaecoloog besluit verder te zoeken. Hij ontdekt dat Paula’s bekken te smal is; Jayden had nooit op een natuurlijke manier geboren kunnen worden. Hij heeft te lang in het geboortekanaal doorgebracht en is daar tijdens de persweeën overleden. Paula veegt haar tranen van haar wangen. ’Het was zo oneerlijk; hij was kerngezond. Wat als de verloskundige eerder had ingegrepen. Wat als ze niet zo lang had gewacht met bellen. Wat als ze niet steeds naar die andere bevalling had gemoeten…‘wat-als, wat-als….’

Na de begrafenis van Jayden pakken Paula en Dinant langzaam de draad van het leven weer op en nemen ze bewust het besluit de ‘wat-als’-vraag niet meer aan zichzelf te stellen. ‘Jaydens geboorte zou daarmee een negatieve lading krijgen en dat is wat we pertinent niet wilden’. Paula gaat wat rechter op zitten en besluit haar verhaal. ‘Onze oudste zoon heeft niet mogen leven, maar hij heeft ons met zijn geboorte wel tot ouders gemaakt. Dat wat er gebeurd is heeft ons veel geleerd en veel gebracht. Dat maakt alles rondom Jaydens geboorte positief. Daar past alleen maar dankbaarheid bij’.