Tinus

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk. 


Als coach rouw en verliesverwerking maak ik rouw mee op heel verschillende vlakken. Het gaat van rouw door overlijden, naar rouw om ontslag of rouw na een echtscheiding. Mijn volgende blog is echter een ervaring uit mijn privé leven. Ik wil dit graag met jullie delen.

Zijn naam was Tinus. Helaas is hij onlangs overleden. Ik leerde Tinus zo’n 9 jaar geleden kennen tijdens mijn eigen revalidatietraject. Hij was klein en dik en had vreselijk last van hart en longen. Al op jonge leeftijd was hij afgekeurd, maar hij kwam in de revalidatie terecht na een zeer ernstig hartinfarct.

Tinus woonde in een volkswijk. Hij was een van de laatste oorspronkelijke bewoners van deze wijk. Hij was aan deze wijk verknocht. Het liefst zat hij op het bankje voor zijn huis, biertje en sigaretje erbij en wat lekkers in de frituurpan. Dat was alles wat hij nodig had. Op vakantie ging hij nooit. Want wat moet je ergens anders als alles wat je nodig hebt zich in en rond je eigen huis bevindt?

Ná zijn hartinfarct kreeg hij een harde boodschap mee. Hij moest zijn levensstijl drastisch aanpassen of hij zou niet meer lang te leven hebben. Die boodschap kwam echt bij Tinus binnen. Ik zie hem de eerste keer nog binnen komen in de fitnessruimte. In zijn gewone dagelijkse kloffie, onwennig rondkijkend naar de verschillende apparaten. Hij voelde zich duidelijk niet op zijn gemak. Tinus was een man van weinig woorden, maar gek genoeg hadden wij een bijzondere klik. Zeker toen ik hem zei dat hij gewoon dialect met mij kon praten, zocht hij mij altijd op. Even een praatje over het weekend, de gebeurtenissen in onze woonplaats en vooral over Feijenoord.

Iedere maandag en donderdag kwam hij trouw fitnessen. Bijna nooit sloeg hij over. Daarnaast liep hij elke dag 2 keer een vast rondje. Behalve op woensdag, dan maar een keer want dan moest de vrouw vroeg naar de club. Hij vond het niet kunnen dat ze dan alleen koffie moest drinken. Ook toen ik inmiddels was overgestapt naar een “normale ”sportschool, zag ik Tinus bijna iedere dag langs mijn huis lopen. Altijd zwaaide hij en stak hij zijn duim op of naar beneden al naar gelang zijn gezondheidstoestand.

Voor Tinus was zijn nieuwe levensstijl niet gemakkelijk. Vanuit zijn omgeving kreeg hij weinig steun. Maar hij ging er echt voor. Hij viel enorm af. Sigaretten zwoor hij helemaal af en hij mocht van zichzelf alleen in het weekend een biertje drinken. En in de zomer op donderdag bij de wekelijkse braderie. Hij was een man van vaste gewoontes. Heel zelden week hij daarvan af. Zo ging hij ook elke zaterdag met zijn vrouw naar het centrum. Even mensen kijken. Daar genoot hij van.

Ik heb met hem veel gesprekken gehad over zijn afnemende gezondheid. En dan zei hij: ach Gea, weet je wat het is? Het is hier zo mooi en prachtig, ik geniet van elke dag. Ik ontdek iedere dag weer iets nieuws. Ik word blij van mensen kijken. Zet mij op een muurtje in de stad en ik ben uren zoet. Ik hoop echt dat ik nog jaren mee mag gaan, want ik heb nog lang geen genoeg van dit mooie leven. Maar als dat niet lukt, dan ben ik een zeer tevreden mens. Gewoon niet te ver vooruitkijken”.

Ik denk niet dat Tinus het woord mindfulness kende, maar eigenlijk was dat wat hij deed. Leven in het hier en nu en genieten van nu. En vooral tevreden zijn, ook al liet zijn gezondheid hem zwaar in de steek. 

En ineens zag ik hem niet meer langslopen. Tinus had ook nog kanker gekregen en binnen een paar weken was het voorbij. Tinus. Het was een prachtig mens. Ik had het hem zo gegund om zijn cluppie kampioen te zien worden. Het heeft niet zo mogen zijn. Rust zacht maatje. Tinus, heel gewoon, heel bijzonder!