Euthanasie

Annelie Walter werkt als Eerst Verantwoordelijke Verzorgende in de geriatrische revalidatiezorg. Naast haar werk heeft zij altijd al een interesse gehad in de spirituele wereld. Annelie is Life-Coach en volgt daarnaast een opleiding voor healing / reading en visualisatie. Haar droom is uiteindelijk alles samen tot een geheel te kunnen voegen. Haar Facebookpagina ‘De weg naar de bron’ vertelt Annelie’s verhaal.


Na een vakantie begin ik weer op mijn werk. Zoals altijd is er weer een hoop gebeurd en hebben wij een nieuwe cliënt opgenomen. Door mijn collega’s word ik kort bijgepraat.  

Diezelfde avond maak ik voor het eerst contact met een bijzondere dame. Een dame met een stellige wens voor euthanasie. Bijzonder, als ik bedenk dat deze dame al een hoge leeftijd heeft. Euthanasie is voor haar en bewuste keuze die zij jaren geleden al met haar kinderen heeft gemaakt. We kijken elkaar aan en maken contact. In het begin blijven we een beetje op afstand. Even de kat uit de boom kijken. Iedere werkdag ga ik even bij mevrouw langs om te kijken hoe het met haar is. Na een paar dagen valt mijn blik op een foto aan de muur. Een krachtige dame met een liefdevolle blik in haar ogen wordt omringd door drie prachtige donkere kinderen. En wat maken zij een verbinding op de foto. Mijn hart wordt helemaal warm van deze aanblik. Dan glijdt mijn blik van de foto aan de muur naar de zieke dame voor mij in het bed. Qua uiterlijk herinnert niets meer aan de krachtige dame. Haar wens om te mogen gaan is des te groter aanwezig. Een wens die zij door afasie zo goed als niet meer kan uitspreken. En toch spreekt haar lijf. Haar verzet om niet meer hier te willen zijn.

Dagelijks komen haar kinderen om de beurt bij haar langs. En iedere keer vertelt haar lichaam, haar ogen en haar gedrag dat zij zo graag wil gaan. Het is klaar. De kinderen respecteren de wens van hun moeder en gaan met ons in gesprek. Zij zijn als het ware de stem van moeder en vertellen ons dat het niet meer gaat. Er wordt een procedure op gestart. Een zware en lange weg begint... Op een avond is mevrouw erg onrustig. Voorzichtig neem ik naast haar plaats en pak haar hand even kort vast. Haar blik raakt mij. Een blik waarin hoop, verdriet en de wens op verlossing te lezen is. Wanneer ik bij haar ben merk ik dat haar onrust iets minder wordt.

Na twee weken is het eindelijk zover. Een gespecialiseerde arts in euthanasie komt mevrouw bezoeken. Het enige wat op dat moment verlangd wordt van de patiënt is een uitgesproken ‘ja’ op de vraag naar euthanasie. Helaas komt deze laatste kans te laat. Mevrouw is niet meer in staat om antwoord te geven. Iedereen; kinderen,  arts en de verzorgenden,  wordt verdrietig door deze wending. Als er ooit iemand is waar wij het met elkaar eens waren dat een wens vervuld mocht worden … dan is het wel bij deze bijzondere dame. Helaas zit de wetgeving anders in elkaar en moeten wij dit respecteren.

De tijd verstrijkt waarin wij haar met veel liefde blijven verzorgen. En dan, het is ongeveer drie weken later, mag onze bijzondere dame haar ogen voor altijd sluiten. En ondanks dat de dood voor veel mensen het nodige verdriet met zich mee brengt, zijn wij dankbaar voor dat haar verder lijden bespaard is gebleven.