In gesprek met mezelf (deel 1)

Rik de Jonge is nog maar 15 jaar oud als hij in 2012 afscheid moet nemen van zijn moeder. Nu, vijf jaar later, blikt Rik in een serie persoonlijke blogs terug op hoe hij deze tijd beleefd heeft. Riks 'gesprekken met zichzelf' zijn herkenbaar, aangrijpend en geven altijd stof tot nadenken. Maar boven alles: ze komen recht uit zijn hart.


Het was tijdens de voorjaarsvakantie van 2012. Ik zat in 4 atheneum en had, net als alle scholieren, een week vrij. Tot dat moment een vrij normale vakantie. Met enige tegenzin zou ik beginnen aan het bijwerken van mijn ckv-dossier, waar ik tijdens de les nooit tijd aan besteedde, omdat biljarten en het bespreken van golden oldies met de leraar belangrijker waren. Ik was nog even beneden en stond in de woonkamer, voor de deur naar de hal. Mam kwam bij me en gaf me een dikke knuffel. Ze begon te huilen. Wat moest ik hiermee? Was er iets aan de hand? Zat ze er na het faillissement van de zaak er zo doorheen? ‘Mam voelt zich niet helemaal goed, dus we gaan even naar de arts toe.’ Ik hoor het mijn vader nog zo zeggen. Zal wel een griepje zijn, dacht ik.

Bij terugkomst bleek er toch wat meer aan de hand te zijn dan een griepje. Er waren duidelijke signalen dat de hersentumor, de glioblastoma multiforme zich opnieuw nestelde bij mam. Het wilde maar niet tot me doordringen. In 2010 was de tumor met succes verwijderd en kon mam weer volledig functioneren. Daarbij moest wel vermeld worden dat de kans op een recidief 99 procent was. Maar dat geloofde ik niet; mam hoorde bij die overige procent. Helaas was de waarheid anders, want hij was terug. Ik sloot me af voor alles wat ermee te maken had en ging door met wat mij dagelijks bezighield. Pap hield een weblog bij en op die manier werden vragen die ik niet durfde te stellen beantwoord. En gelukkig is die weblog er nog steeds.

Elk jaar beleef ik deze periode van februari tot mei weer opnieuw. Ik lees dan weer wat blogs door en ben zo weer vijf jaar terug in de tijd. Een paar woorden kunnen genoeg zijn om me helemaal leeg te laten lopen en het gevoel te uiten waar ik toen voor wegliep. Dat is het fijne van tijd. Door het verhaal steeds weer opnieuw te beleven, lukt het me om de kleinste dingen een plek te geven. Het is zeker niet de leukste tijd van het jaar, maar elk jaar besef ik wat meer dat het een hele bijzondere periode is geweest en leer ik op een andere manier naar alle gebeurtenissen te kijken. Zo kan ik nu steeds beter relativeren en durf ik meer mijn gevoel uit te spreken. Hulp van professionals heb ik nooit gehad, want ik vond dat ze me in een bepaalde richting wilden duwen en daar ben ik veel te eigenwijs voor.

Ik heb mezelf inmiddels vijf jaar onder behandeling en elk jaar ben ik, steeds weer een jaar ouder, in gesprek met die jongen van vijftien. Elke keer wordt het weer een beetje makkelijker en fijner om eraan terug te denken, hoe erg ik mam ook mis. Of ik ooit uitbehandeld ben? Nee. Daar zijn deze jonge jaren een veel te wijze les voor.