Lieve Tim (het verhaal van Cor)

In de serie 'het verhaal van' schrijft Cick Geers blogs over rouw, afscheid en verdriet.  Van groots en aangrijpend tot klein en ontroerend. Het zijn de verhalen uit de levens van mensen zoals u en ik. In deze blog de brief van Cor aan zijn zoon Tim met wie hij sinds kort geen contact meer heeft.


Lieve Tim,

Weet je Tim, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk. Geen dag dat ik je niet mis…Wat was ik trots toen ik jou voor het eerst in mijn armen hield. Je werd geboren uit de liefde die je moeder en ik voor elkaar voelden. In die tijd kon ik niet dagelijks bij jullie zijn. Voor mijn werk was ik doordeweeks in Duitsland gestationeerd en nog voordat je 1 jaar was werd ik uitgezonden naar het buitenland.  Mama hield me via brieven en telefoontjes op de hoogte.  Na negen lange maanden vol moeilijke momenten kwam ik thuis. Toen veranderde er een heleboel. Al snel werd duidelijk dat mama en ik verschilden van mening over jouw opvoeding. Ze heeft al die tijd alles alleen moeten doen en had haar eigen leven gecreëerd. Het voelde alsof ik niets goed kon doen. Onze relatie werkte niet meer en na een paar jaar gingen we uit elkaar. Wat was ik verdrietig en bang om je te verliezen.

Kort na de scheiding werd ik weer voor een lange periode uitgezonden naar het buitenland. In die tijd ging jij met mama in een nieuw huisje wonen. Toen ik weer in Nederland kwam hebben papa en mama afgesproken hoe we, los van elkaar, samen voor jou zouden zorgen. Bij een scheiding eindigt, zoals je weet, wel het samenzijn van de ouders maar niet de zorg voor de kinderen!

En zo leefde jij jaren in twee gezinnen met elk hun eigen structuur en situatie. Met jou als verbindende factor. Ik kan voor mijzelf zeggen dat ik echt geprobeerd heb om het beste te doen, Tim. Maar het gevecht tegen de boosheid, de verwijten en rol als ‘schuldige’ die ik kreeg toebedeeld was (en is) zwaar en vermoeiend.

En nu, nu heb je me laten weten dat je me niet meer wilt zien en dat je niet meer van me houdt. Je hebt verdriet en pijn van alle ruzies, alle discussies en alle ellende. Weet je Tim, ik snap je. Ik begrijp je, al doet het afschuwelijk veel pijn om je te moeten missen. Je mag zeggen dat je niet meer van me houdt en altijd ongelukkig bij mij bent geweest, maar ik weet dat je wel van mij houdt.  Je bent verdrietig en boos omdat je gevangen zit in het gevecht van je ouders. Jij kunt er niets aan doen, je voelt dat je er tussenin zit. Ik weet dat je moet doen wat je denkt dat goed is. En als dat kiezen voor 1 ouder is, is dat oké. Op dit moment doet het teveel pijn om van mij te houden. Natuurlijk zou ik willen dat je die keuze niet hoefde te maken. Je kunt immers van ons allebei houden en je kunt bij allebei de gezinnen horen. Ik wil dat je weet dat ik begrijp waarom je dit doet.

Weet dat ik op je wacht tot je oud en sterk genoeg bent om de band met mij weer te herstellen; ik zal er dan voor je zijn. Praat met mensen over je verdriet; laat je troosten. Het is niet nodig om iemand de schuld te geven van jouw verdriet. Je mist het gezamenlijke gezin en je mist je vader.  Concentreer je nu op je eigen leven Tim en haal eruit wat er erin zit. Ik verbreek onze lijn niet, ik laat hem uit liefde voor jou wat verder vieren omdat ik weet dat je dat nu nodig hebt.

Ik hou van je; toen, nu en voor altijd.
Liefs, Papa