(Deel 18) Hoop...

In een serie blogs vertelt Johan Massier over de strijd van zijn zoon tegen leukemie. In het dagelijks leven is Johan coach (www.massiercoaching.nl). Hij richt zich hierbij op drie hoofdthema's: leven, loopbaan en leiderschap.


Peter is uit het angstig diepe dal langzaam maar zeker omhoog aan het kruipen. De ademnood is verdwenen. De koorts is weg. De pijn is god-zij-dank geschiedenis. Aan alles is wel te merken dat het gevecht van de afgelopen weken een enorme aanslag op zijn conditie en gestel is geweest. De kuur en de bijverschijnselen hebben hem afgemat en uitgewoond. Peter is ernstig vermagerd en lichamelijk breekbaar geworden. Hij kan nauwelijks zonder hulp op zijn eigen benen staan. Omdat hij nog niet in staat is om met eten voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen (en te houden) is hij voorlopig aangewezen op sondevoeding. Ook voelt Peter zich nog doodmoe. Bezoek is hem al gauw teveel; eigenlijk gewoon teveel. Het maakt dat wij de kracht van het oogcontact, het bijzondere effect van de lichte streling van de huid en het hartverwarmende gevoel van de tedere omhelzing herontdekken.

Wat ben ik blij wanneer ik Peter eindelijk weer mee kan nemen. En wat verlangde hij er zelf ook naar om weer in z'n eigen bed te kunnen slapen en een enigszins normaal dag-en-nacht-ritme te mogen hebben. Ook wij zijn er aan toe om even op adem te komen. Het elke dag op en neer reizen naar Amsterdam – Hetty 's morgens, ik 's middags- heeft veel van ons gevraagd. Wanneer Peter thuis is, vinden wij wellicht ook weer tijd en ruimte voor elkaar...

In overleg met de specialisten is besloten dat Peter een paar weken extra krijgt om aan te sterken. We hopen dat de goede zorg van zijn lieve moeder en de nabijheid van zijn naaste familie en goede vrienden de rest zal doen. Goed vier weken heeft hij nu om de krachten te verzamelen die hij keihard nodig zal hebben om de transplantatiekuur aan te kunnen. Meer tijd durven de specialisten overigens ook niet te nemen. Hoe langer er gewacht moet worden met de start van de transplantatiekuur, des te groter het risico dat er nog een extra chemokuur nodig zal zijn om de leukemie in remissie te houden of zelfs opnieuw in remissie te moeten brengen. Waar de tijd soms wonden heelt, is de tijd hier eerder een vijand die wonden maakt... Bij elke kuur zal Peter dieper in zijn toch al zo beproefde reserves moeten tasten. Dit laat niet meer denken...

Gelukkig zit het na alle tegenslag ook eens een keertje mee. Onze dochter, Ester, kan haar stamcellen donoren aan haar broer! Zij moest daarvoor wel haar angst voor naalden overwinnen, bloedmonsters laten prikken en een beenmergpunctie ondergaan. Het is het allemaal meer dan waard geweest, omdat het zogenaamde DNA/HLA profiel van Ester goed matcht met dat van Peter. Dat zij net als haar broer bloedgroep A+ heeft, mogen we als een echte bonus zien. Wanneer we dit samen vieren, roept onze zoon in herinnering wat hij al eerder onder onze aandacht bracht: “Papseflaps, we hebben allebei A+ Je weet toch wat dat betekent? Wie een A scoort, scoort top! En dat plusje staat zoals je weet voor positief!” Peter wil maar zeggen dat hij er weer voor gaat. Zo geeft zijn moed ons weer kracht…