Een roze urn (het verhaal van Eline)

In de serie 'het verhaal van' schrijft Cick Geers blogs over  rouw, afscheid en verdriet.  Van groots en aangrijpend tot klein en ontroerend. Het zijn de verhalen uit de levens van mensen zoals u en ik. In deze blog het verhaal van Eline. Zij moest afscheid nemen van haar dochtertje.

 

‘Ik ontwijk mijn schoonmoeder soms bewust. Ik heb geen zin om te doen alsof er niets aan de hand is’. Eline vertelt haar verhaal met zachte stem. ‘Voor mijn ouders is Fleur hun eerste kleinkind, ook al is ze er niet meer. Mijn schoonouders zwijgen echter …’ zegt Eline terwijl haar blik naar een kleine felroze urn gaat.

Het is maart 2016 wanneer Eline tot haar grote verbazing ontdekt dat ze zwanger is. ‘Eigenlijk ongepland, Eric en ik hadden besloten niet aan kinderen te beginnen’, vertelt ze. Toch zijn ze beiden erg blij met de onverwachte zwangerschap en Eric kan niet wachten met het inrichten van een babykamertje. Op de eerste echo ziet Eline het hartje van haar baby kloppen. Haar hart smelt; ze wordt moeder! Ze besluiten de combinatietest te laten doen; een nekplooimeting en bloedonderzoek waarmee het risico op een kindje met het down-syndroom kan worden ingeschat.  De uitkomst slaat in als een bom: Eline is zwanger van een meisje met triploïdie; een aangeboren afwijking waarbij de chromosomen niet in tweevoud maar in drievoud aanwezig zijn. ‘Een niet met het leven verenigbare aandoening; we konden niet anders dan de zwangerschap beëindigen’. Na een heftige bevalling wordt Fleur levenloos geboren. ‘Zo klein als mijn hand’, vertelt Eline zichtbaar geëmotioneerd.

Eline en Eric keren samen met Fleur terug naar huis. De kaartjes, de bloemen en de telefoontjes doen het echtpaar goed. ‘Zelfs van mensen van wie we het niet verwachtten kregen we steun’. Als ze na de crematie  de as van Fleur mogen ophalen, komt het grote verdriet. Naast alle emoties rondom het afscheid, gieren de hormonen door Eline’s ontzwangerende lijf. Na een paar weken pakt Eline haar werk deels op. Helaas is niet iedereen begripvol. Zo merkt ze dat sommige collega’s vinden dat het verdriet ‘nu wel lang genoeg geduurd heeft’. Anderen negeren haar en haar leidinggevende stelt dat ze weer volledig aan het werk moet gaan. Ook thuis gaat het moeizaam. Eline’s schoonouders lijken niet in staat om te gaan met het verlies van Fleur. ‘Ze wilden niets van haar weten, geen foto’s zien, er werd niet over haar gepraat en ze wilden ook liever niet geconfronteerd worden met de urn’. Ook de boodschap dat haar beide broers vader gaan worden, zorgt voor veel emotie bij Eline. “Natuurlijk ben je blij voor ze, maar het deed nog zo ontzettend zeer’. Gesprekken met een rouwdeskundige bieden Eline troost en helpen haar om te gaan met het immense en soms ook eenzame verdriet. Ze besluit een mooie tatoeage te laten zetten ter nagedachtenis aan haar dochter.

Kort na het plaatsen van de tatoeage krijgt Eline last van ernstige misselijkheid; ze blijkt wederom zwanger! Een rollercoaster aan emoties volgt. ‘We waren aan de ene kant superblij en aan de andere kant stonden Eric en ik doodsangsten uit. Opgetogen, onthutst, angstig en misselijk tegelijk!’ Inmiddels is ze 22 weken zwanger en gaat alles, op de extreme misselijkheid na, goed. Eline verwacht over een paar maanden een zoon.  Ze zegt zacht: ‘Mijn schoonmoeder praat nog steeds niet over Fleur, het lijkt een gesloten boek voor haar. Dat vind ik erg moeilijk’. Fleur’s kamertje wordt langzaam aan veranderd. Tussen de typische jongensspulletjes steekt de roze urn fel af. ‘Fleur waakt hier straks over haar kleine broertje’. Eline sluit de deur van de babykamer en vertelt dat naast de naamsticker met daarop ‘Fleur’ straks een nieuwe naam verschijnt. ‘Ernaast, niet in plaats van. Fleur is onze eerstgeborene, ons sterretje aan de hemel, voor altijd onderdeel van ons gezin’.