Veranderend gedrag

Annelie Walter werkt als Eerst Verantwoordelijke Verzorgende in de geriatrische revalidatiezorg. Naast haar werk heeft zij altijd al een interesse gehad in de spirituele wereld. Annelie is Life-Coach en volgt daarnaast een opleiding voor healing / reading en visualisatie. Haar droom is uiteindelijk alles samen tot een geheel te kunnen voegen. Haar Facebookpagina ‘De weg naar de bron’ vertelt Annelie’s verhaal.


Wanneer ik later oud ben, wil ik niet dat ze zeggen: Ach wat een leuk oud vrouwtje … nee, ik wil dat ze zeggen: Och jeeee, wat is ze nu weer van plan?

En ineens na het lezen van deze zin gaan mijn gedachten terug en zie ik een cliënt voor mij. Een keurige nette dame was het. Tot de dag dat dementie langzaam in haar lichaam sloop. Haar kinderen vertelden dat zij zich netjes aan alle regels hield op het moment dat zij nog naar school gingen. En schelden of vloeken… dat was uit den boze. Straf was wat er hierop volgde. Moeder was op een dag gevallen en was haar heup gebroken. Een ziekenhuisopname, een operatie en veel onrust volgde. Moeder was zelfs zo onrustig dat veel medicatie en een speciaal bed voor de nacht werden gebruikt.

Natuurlijk had hun moeder al een tijd problemen met haar geheugen en herkenden zij haar gedrag vaak niet meer. Iedere keer hielden de kinderen hun hart vast als zij bij moeder op bezoek gingen. Ze waren bang wat ze zouden aantreffen of wat moeder nu weer van plan was. Laatst belde de buurvrouw nog ongerust op dat hun moeder om 1 uur 'snachts van plan was om naar de visboer te gaan voor een heerlijk stukje gebakken vis. Gelukkig woonde een van de kinderen dicht in de buurt en kon hun moeder dicht bij huis gevonden worden. Het heeft nog even geduurd voordat het ook echt lukte om moeder weer zo ver te bewegen om toch mee naar huis te gaan.

En nu was mevrouw bij ons gekomen ter revalidatie na de val. Zelf had zij geen idee waarom haar benen nou toch zo veel pijn deden. Veel in huis had zij niet gedaan dus de pijn kon onmogelijk zomaar ontstaan. Gelukkig hebben wij mevrouw als een gezellige vrouw ervaren. Natuurlijk was er de onrust. Toch had mevrouw in haar dementie en vorm van humor ontwikkeld waar wij als verzorgend personeel heel goed mee om konden gaan. Rake dingen vertelde mevrouw.

Op een dag ontstond er een opstopping in de gang. Er was een cliënt die erg veel moeite had met lopen. Ineens galmde van achteren haar stem: “Doorlopen! Er moeten nog 10 andere mensen langs!” Zomaar, uit het niets. En even later, toen de opstopping voorbij was kwam de volgende rake zin: “Nou, nou, moet je eens kijken. Ze kunnen hem beter een stoel met wielen geven zodat hij een beetje vaart kon maken. Ik geloof dat hij echt niet meer weet wat hij doet.” Stiekem moesten wij vreselijk om haar opmerkingen lachen. Want ook wij wisten dat zij een paar jaar geleden dit nooit had gezegd. En toch, op zo een moment, dat wij alles wat gebeurde uit de verte konden observeren zagen wij toch ook hoe gelukkig zij nu was. Zij kon eindelijk zeggen wat zij al die jaren nooit had gedurfd.

Samen met de kinderen hebben wij hierdoor regelmatig om tafel gezeten om over het gedrag van vroeger en nu te praten. Aan het einde van de revalidatie begrepen zij dit en gingen wijzer en tevreden weer hun eigen gang. Want het mooiste cadeau wat de kinderen nu kregen was de blijheid en oprechte liefde die hun moeder hun nu wel kon geven.