Als leven pijn doet...(het verhaal van Claudia)

In de serie 'het verhaal van' schrijft Cick Geers blogs over  rouw, afscheid en verdriet.  Van groots en aangrijpend tot klein en ontroerend. Het zijn de verhalen uit de levens van mensen zoals u en ik. In deze blog het verhaal van Claudia. Zij verloor bij het overlijden van haar zus ook haar moeder.


‘Met het overlijden van mijn zus stierf ook mijn moeder.’ Claudia spreekt de zin zonder haperen uit maar uit haar stem maak ik op dat dit haar meer gedaan heeft dan woorden kunnen zeggen.

Claudia is 33 wanneer ze eind december 2002 een onheilspellend bericht ontvangt van haar zwager. Hij heeft zijn vrouw, Claudia’s 35-jarige zus Karin, onderaan de trap gevonden. Ze voelde zich niet lekker en had de hele dag al last van hoofdpijn. Wanneer Karin met spoed naar het ziekenhuis vervoerd wordt, neem Claudia contact op met hun ouders die in Spanje wonen. Zij haasten zich naar het vliegveld en nemen de eerste vlucht richting Nederland. Wanneer haar ouders inchecken weet Claudia al dat haar zus hersendood is. ‘Ik heb het bewust niet tegen mijn ouders gezegd; zoiets kun je beter vertellen wanneer ze voor je staan’.  Op Schiphol vangt Claudia haar ouders op en vertelt ze het verschrikkelijke nieuws dat Karin stervende is. ‘De blik in de ogen van mijn moeder vergeet ik nooit meer. Vanaf dat moment werd alles anders en kwam er een einde aan het onbezorgde leven dat we altijd gehad hadden’.

Het gaat snel slechter met Karin; de hersenbloeding die haar heeft getroffen heeft zo veel schade aangericht dat de jonge moeder van twee kinderen niet meer wakker zal worden. De ouders van Claudia zijn net op tijd om afscheid van hun dochter te kunnen nemen. Ze nemen hun intrek in hun vakantiewoning in Nederland en keren, een tijdje na de uitvaart, terug naar Spanje. Daar waar iedereen langzaam opkrabbelt uit het immense verdriet dat het overlijden van Karin achterlaat, zakt Claudia’s moeder verder en verder weg. ‘Ze sloot zich af van de wereld. Ze schreef dagboeken vol dat ze Karin zo miste en dat haar liefste wens was om bij haar dochter te zijn. De wereld van mijn moeder was donkerder dan zwart’. De jaren die volgen, verlopen moeizaam. Claudia’s moeder ontwikkelt naast depressieve- ook ernstige lichamelijke klachten. Het is 2011 wanneer voor Claudia’s vader de grens bereikt is. Zijn vrouw is zo ziek dat hij tijdens een verblijf in hun Nederlandse vakantiewoning de ambulance belt om zijn vrouw naar het ziekenhuis te laten vervoeren. Daar besluiten de artsen dat het beter is haar op te nemen op de psychiatrische afdeling. ‘Het verdriet van mijn vader was hartverscheurend; hij zag zijn vrouw wegglijden en stond machteloos aan de kant’. Claudia’s moeder gaat steeds verder achteruit en belandt uiteindelijk op een gesloten afdeling. ‘Ondanks haar catatonie (een apathische toestand zonder enige reactie op externe prikkels) bezocht mijn vader mijn moeder met grote regelmaat.’ Wanneer in juni 2012 Claudia het bericht bereikt dat haar vader niet op het bezoekuur is verschenen komt ze direct in actie. ‘Ik belde de buren op het vakantiepark en vroeg ze te kijken of mijn vader thuis was. Zij troffen hem in de woning aan…hij bleek een herseninfarct te hebben gehad’.  Claudia’s vader sterft enkele dagen later in het ziekenhuis.

Door het overlijden van haar man verergert de situatie van Claudia’s moeder. Claudia zorgt ervoor dat ze naar een gesloten afdeling bij haar in de buurt wordt overgebracht. Daar brengt Claudia veel tijd door aan het bed van haar moeder, ze houdt haar hand vast en aait over haar gezicht. Het is een uitzichtloze situatie. In september blaast Claudia’s moeder haar laatste adem uit. ‘Mijn moeder had in die laatste ogenblikken een glimlach op haar gezicht, iets wat ik al meer dan 10 jaar niet meer bij haar gezien had. Aan haar leven, dat voor haar gevoel in 2002 was opgehouden, was nu echt een einde gekomen, herenigd met haar dochter, haar grote wens eindelijk vervuld’.