Stil

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.  


De vader van het gezin is overleden en hier zitten we dan. Bij elkaar. In een kring in de kamer. Zijn echtgenote en haar 4 kinderen. Er zijn ook aangetrouwde kinderen bij. Ik ben gevraagd om namens de familie het levensverhaal van de overledene te vertellen en dat wil ik graag doen.

Ik probeer de verbanden te leggen, wie hoort bij wie. Ik proef de sfeer. En luister naar de verhalen die worden verteld. Dat valt niet mee. Iedereen praat continu door elkaar. Ik wil graag iedereen aandacht geven en naar ieders verhaal luisteren maar ik wil ook alles noteren, want het is de bedoeling dat ik alles wat er verteld wordt, aaneensmeed tot een samenhangend geheel.

Soms, als de stoel naast mij vrijkomt, omdat er iemand opstaat om te gaan roken, telefoneren of koffie te zetten, komt er een ander naast mij zitten die mij dan in vertrouwen iets toefluistert. De familiebanden krijgen steeds meer vorm.

Ik dring er altijd op aan dat mensen gewoon zeggen hoe het is, ik snap echt wel wat ze wel en niet terug willen horen. Als ik gewoon weet hoe het zit kan ik de juiste woorden kiezen om het verhaal vorm te geven in bewoordingen die recht doen aan de overledene en de situatie. Iedereen die bij de uitvaart afscheid komt nemen, weet echt wel hoe de situatie was, het heeft geen zin om de zaken anders voor te spiegelen dan dat ze zijn. Sterker nog, in mijn ogen doe je dan afbreuk aan je waardering voor dat wat was. De nabestaanden hebben gehouden van de overledene om wie hij of zij was. Leuke en minder leuke kanten heeft ieder mens.

De vader om wie het nu gaat was een held in de ogen van zijn vrouw en kinderen. Maar onderling lijkt het of zij elkaar proberen af te troeven. Wie heeft er het best voor hem gezorgd en het meest van hem gehouden, van wie hield hij het meest? In hun verdriet om het verlies lijkt het ophalen van al die fijne herinneringen uit te monden in een grote concurrentie strijd.

Ik steek mijn hand op en vraag om stilte. Ik zeg dat ik heel graag álle verhalen wil horen en zorgvuldig wil noteren. Iedereen heeft zijn of haar eigen herinneringen aan vader en allemaal zijn ze belangrijk. Ik vertel dat het in deze verdrietige tijd juist zo mooi kan zijn om elkaars verhalen te horen, dingen die je misschien niet wist. Om samen te lachen om de leuke dingen die voorgevallen zijn. We spreken af dat de kinderen om de beurt hun verhaal mogen vertellen. En zo verandert de sfeer van een competitieve in een saamhorige. Iedereen luistert naar elkaar en er wordt gelachen. Soms vullen ze elkaar aan en dat is mooi.

Als laatste vertelt de echtgenote haar verhaal. Hoeveel zij hield van haar man, hoe zij elkaar hebben leren kennen en wat zij samen hebben gedeeld. Zij besluit haar verhaal met de woorden: “Hij was een geweldige man. Hij was een hele lieve vader en wat was hij trots op ál zijn kinderen! Hij hield van alle vier zijn kinderen even veel!”

En dan is iedereen écht even stil…