Carrousel van verdriet (het verhaal van Nathalie)

In de serie 'het verhaal van' schrijft Cick Geers blogs over  rouw, afscheid en verdriet.  Van groots en aangrijpend tot klein en ontroerend. Het zijn de verhalen uit de levens van mensen zoals u en ik. In deze blog het verhaal van Nathalie. Zij werd in korte tijd geconfronteerd met een reeks  aan ingrijpende ervaringen.


Soms vraag je je af hoeveel een mens kan hebben. Dit was mijn eerste gedachte toen ik het verhaal van Nathalie hoorde. In een periode van nog geen vijf jaar werd ze geconfronteerd met meer dan menigeen in een heel leven meemaakt. Ze staat echter nog steeds overeind. En hoe! De 44-jarige interieurstylist kijkt met open vizier de wereld in. ‘Ja, ik ben dieper gegaan dan ik voor mogelijk kon houden. Wat me op de been hield? Humor, relativering en mijn twee kinderen. Daar moet ik voor zorgen, ik ben hun voorbeeld.

In 2010 verloor Nathalie haar oma bij een noodlottig verkeersongeval. In haar beleving is dat het startpunt geweest van een jarenlange periode die zij zelf omschrijft als ‘een carrousel van verdriet’. ‘Kort na het overlijden van mijn oma, werd het bedrijf van mijn vader getroffen door faillissement. Ik vond het verschrikkelijk om mijn ouders zo verdrietig te zien. Gelukkig heb ik altijd veel steun gehad van mijn hartsvriendin Stefanie, mijn zelfgekozen zusje. Ik was in die tijd ook druk met het ontwerp en de bouw van de woning die ik met mijn gezin zou gaan betrekken. Uit het  werkelijkheid zien worden van een lang gekoesterde droom kon ik veel voldoening halen en de sores en problemen even vergeten’.

Het bedrijf dat Nathalie samen met haar compagnon runt, doorstaat deze roerige periode niet; ze verbreken de samenwerking en Nathalie zet het bedrijf alleen voort. De bouw van het nieuwe huis vordert ondertussen gestaag; een veilige haven waarin Nathalie haar verdriet kan verwerken en kan bijkomen van alle zakelijke beslommeringen. ‘Toen we net onze intrek hadden genomen in ons nieuwe huis strandde mijn huwelijk… na een relatie van 23 jaar bleef ik alleen met de kinderen achter’, vertelt Nathalie. ‘Rivieren vol tranen heb ik gehuild; murw geslagen, letterlijk, maar ik hield me zo goed en zo kwaad als dat ging, staande voor mijn zoon en dochter.

Op Facebook loopt Nathalie jeugdliefde Cees weer tegen het lijf. Het lijkt alsof de tijd heeft stil gestaan. Haar eiland in de mist, noemt ze hem. Ze krijgen een relatie en even lijkt het of de carrousel van verdriet zijn laatste rondje heeft gedraaid. Maar Cees blijkt een ongeneeslijke leveraandoening te hebben. In 2014 moet Nathalie afscheid van hem nemen. ‘Het verdriet van zijn sterven was immens maar de dankbaarheid voor wat we in korte tijd zo intens hadden mogen beleven was groter.  2,5 maand later slaat het noodlot echter opnieuw toe. Geheel onverwacht overlijdt Nathalie’s liefste vriendin Stefanie aan een hersenbloeding. ‘Toen viel ik door mijn knieën van pure wanhoop.’

Om niet weg te zakken in een diepe depressie schakelt Nathalie hulp in, neemt rust en start ze een dankbaarheiddagboek. Hierin schrijft ze elke dag minimaal 3 dingen waarvan ze blij is geworden, hoe klote de dag ook is, er is altijd iets om dankbaar voor te zijn. Bewonderenswaardig genoeg lukt haar dat iedere dag weer. Het houdt haar gefocust op de mooie dingen in het leven: haar kinderen, vrienden en familie en het plezier in haar werk. …. Ze weet overeind te blijven staan.

Terugkijkend op de jaren die achter haar liggen, concludeert Nathalie dat de pareltjes van het leven, vaak verborgen liggen in de modder.  ‘Alles wat ik heb meegemaakt heeft me naast de vele verliezen ook veel moois gebracht: ik sta dankbaarder in het leven en ben een milder en minder oordelend mens geworden. Ik weet dat alles altijd weer ten goede zal keren. Wees niet bang voor tegenslag want alles is tijdelijk en geniet van alle mooie bijzondere mensen en momenten want alles is tijdelijk, besluit Nathalie haar bijzondere verhaal.