Een weduwe teveel

Toen ze binnenkwam zag ik het direct: deze vrouw is heel emotioneel. Maar ze laat het ook wel heel duidelijk zien. Het voelde niet helemaal natuurlijk aan. Een grote donkere zonnebril op (terwijl het echt niet zonnig was) en heel chique maar erg zwart gekleed, kwam ze binnen met grote gebaren en een aplomb, zo van: hier ben ik dan.

Ja, daar was ze dan, de vrouw met wie Herman eerder getrouwd geweest was, Laetitia. Ik had van haar gehoord bij het regelen van de uitvaart en binnen enkele seconden begreep ik dat zij het moest zijn. Ze vroeg waar ze moest zitten in de aula, want ik begreep natuurlijk wel dat ze niet achteraan kon zitten want ze moest bij haar kinderen zitten en die kinderen waren toch al zo gedupeerd en… Een stortvloed van woorden, nog voordat ik één woord had kunnen zeggen.

Toen ze even naar adem hapte, begroette ik haar bij haar naam. Ik condoleerde haar met het verlies van haar ex-echtgenoot en zei dat ik begreep dat ze haar kinderen graag wilde ondersteunen. Ze ontdooide direct, liet haar opgewonden houding varen en keek me verrast aan. Ze voelde zich erkend, terwijl ze gedacht had dat ze genegeerd zou worden. Ze was immers door de familie niet betrokken bij het regelen van de uitvaart van Herman en was alleen door haar kinderen op de hoogte gehouden. Ze had ook niet zo’n best contact met Mirjam, de nieuwe vrouw van Herman. Er lagen nogal wat gevoeligheden… Gerustgesteld ging ze in de aula direct achter haar kinderen zitten. En toen zag ik echte tranen, van verdriet, en geen opgeklopte emotie om maar vooral gezien te worden.

Niet erkend verdriet
Het komt vaak voor, een ex-partner, of iemand anders die wel dichtbij de overledene gestaan heeft, maar die in de familie van de overledene niet goed ligt of geen legitieme plaats heeft. Niet zelden wordt zo iemand genegeerd of vergeten. Terwijl het verdriet van die persoon natuurlijk ook heel reëel kan zijn. En serieus genomen moet worden.

Wat is dan je taak als uitvaartbegeleider? Natuurlijk, wiens brood men eet diens taal men spreekt, je opdrachtgever bepaalt wat je moet doen. Maar een uitvaartbegeleider is ook gewoon een mens. Heb je als medemens ook niet een verantwoordelijkheid, “zorgplicht”, ten opzichte van die vergeten nabestaanden?

Ik weet het niet precies, maar ik heb wel gemerkt dat een heel klein beetje aandacht vaak al genoeg is om die persoon het gevoel te geven dat zijn of haar verdriet serieus genomen wordt. En dat is al heel wat. Vaak begrijpt een ex-echtgenote zelf ook wel dat haar plaats in de familie veranderd is door de scheiding. Ze hoeft echt niet als “tweede weduwe” genoemd te worden op de rouwkaart. Maar dat haar naam bekend is en ze wordt verwacht, is al een stukje erkenning van haar positie en haar gevoelens. En dat is een detail waar een uitvaartbegeleider, als zijn opdrachtgever daar ruimte voor geeft, makkelijk aandacht aan kan geven. Zo help je iemand met kleine dingen in haar of zijn rouwproces. En dat is toch de taak van een uitvaartbegeleider?
 

Mirjam en Laetitia
Later, na de plechtigheid, zag ik Laetitia en Mirjam gezusterlijk aan een tafeltje zitten. Het ijs was voor vandaag gebroken. Ze zouden geen vriendinnen worden, maar herkenden elkaar wel in het verdriet. Ze gunden elkaar hun plaats, passend bij hun gevoelens en bij hun positie als de vrouwen die heel dichtbij Herman hadden gestaan. Voor dat moment was het even goed.

 

Gastblogger worden bij Familieberichten? Kijk hier en doe mee met onze gastbloggerwedstrijd.