Rode gerbera's

Gisteren kwam zoals bijna wekelijks aan het eind van de middag een vrouw voorbij lopen op de markt. Met deze vrouw had ik laatst een gesprek waarin ik te weten kwam dat ze al 91 was en nog steeds zeer zelfstandig leefde. Vaak als ik haar aan zie komen lopen ga ik aan 'haar' kant van de kraam staan omdat ik weet dat ze vraagt of we rode gerbera's hebben. Gisteren liep ze echter door naar de bakker,waar ze ging zitten voor een kop koffie. Omdat we een aantal weken geen rode gerbera's hadden gehad en ze dus een aantal keren teleurgesteld moest worden, besloot ik om even snel wat rode gerbera's met wat groene takjes te mengen en dat netjes te verpakken. Toen ze op het punt stond om te vertrekken gaf ik haar het boeketje. Met haar gebruikelijke krakende stem zei ze: ''is dat voor mij? Wat lief!'' Na het gesprek van een paar weken geleden wist ik dat ze zich soms nogal eenzaam voelde, wat dus aanleiding gaf tot het geven van het boeketje. Ik ontving van mevrouw een dikke kus op mijn wang, waarna ze naar haar auto schuifelde. 


Vandaag was ik even bij het graf van mama. Op weg naar de uitgang van de begraafplaats zag ik de klant van gisteren over de begraafplaats lopen. Mevrouw zag mij en wenkte me. Ik liep naar haar toe en zag dat ze tranen in haar oude ogen had. ''Die rode gerbera's, die breng ik altijd naar het graf van mijn man.'' Ze had het boeketje in haar hand en ze vertelde dat ze op weg was naar zijn graf en dat het haar enorm had ontroerd dat ze de bloemen had gekregen. Ik werd gevraagd om mee te lopen, wat ik dan ook niet kon weigeren van deze lieve vrouw. Zoals gewoonlijk liep ik met mijn handen in mijn broekzakken, wat voor mevrouw betekende dat ik als steunpunt diende. Ze stak haar arm door de mijne en samen liepen we naar het graf van haar man. Daar aangekomen vertelde ze me een aantal verhalen over hem, en we zetten samen de bloemen neer. Opeens waren er twee vlinders, die rond onze hoofden dwarrelden. Nietsvermoedend vroeg ze wat ik eigenlijk op de begraafplaats deed, en ik vertelde de verhalen over mam. Ondertussen volgde ik met mijn ogen de vlinders, waarvan een op de bloemen van mevrouw ging zitten en de ander rond mijn hoofd bleef vliegen. Het viel mevrouw nu ook op, en samen keken we hoe deze vlinders in onze buurt bleven, zelfs toen ik met haar meeliep naar haar auto. Voordat ze instapte kreeg ik een betraande kus op mijn wang met nogmaals het bedankje voor de bloemen. ''Zaterdag kom ik ze weer bij je halen, als je ze hebt.'' Ik zwaaide haar na en liep naar mijn fiets. Wat opviel, was dat één vlinder verdwenen was, maar dat de ander mij achterna vloog. Nu kan het natuurlijk toeval zijn, maar de gedachte dat het mam zou kunnen zijn, en misschien dat de ander de man van mevrouw was, stelt me gerust.

Het ontroerde me wat het boeketje zichtbaar voor mevrouw betekende, en ik mag toch wel zeggen dat het heel speciaal voelt als een vrijwel onbekende 91-jarige je er op deze wijze voor bedankt. Waarschijnlijk hield mam wel een oogje in het zeil; je weet maar nooit... Nu ik besluit het verhaaltje af te ronden klinkt zachtjes Billy Joel op de achtergrond: ''...only the good die young...''