Tot de dood ons scheidt...

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.


 Hij had nog maar kort te leven. Heel kort, was de verwachting. De bucketlist werd teruggebracht tot trouwen en samenzijn. Samen zíjn. En zo gingen we in gesprek over de huwelijksceremonie. Want trouwen was belangrijk, dat dat nog zou gebeuren. Zo kort geleden hadden zij hun liefde naar elkaar toe uitgesproken en nu al kwam het einde in zicht…

Het gesprek ging over zijn ziekte, over het naderende afscheid, over hun liefde en de huwelijksceremonie die aanstaande was. Met allerlei vragen, waarmee ik hen een beetje overviel, stuurde ik het gesprek. In gedachten waren zij bezig met het afscheid. Ik zag het als mijn taak om hun een onvergetelijke huwelijksvoltrekking te bezorgen, waarin het vooral over de liefde ging. Dat zou één van de herinneringen worden waar zij mee verder moest. Gaandeweg het gesprek kwam de blijdschap bovendrijven. Blijdschap om wat zij voor elkaar voelden, dat zij elkaar na al die jaren in liefde gevonden hadden, om het ja-woord dat zij zouden gaan uitspreken en dat zo ontzettend veel voor hen betekende.

De trouwdag was een dag vol liefde. Een bruidspaar dat zó blij met elkaar was, een diepe liefde deelde. Uit het diepst van hun hart zeiden zij ja tegen elkaar. Zij kenden elkaar van vroeger, waren elkaar kwijt geraakt maar hadden elkaar weer gevonden. De ringen als symbool voor de oneindigheid van hun liefde, schoven zij elkaar om. Met tranen in hun ogen. Want natuurlijk waren er tranen, naast de blijdschap die boven alles aanwezig was op deze dag. De cirkel was rond. Hoe mooi zou het zijn als zij deze liefde nog jaren hadden mogen delen?

Zij haalden alles uit de wittebroodsweken, wat eruit te halen viel. Zij gingen op reis, genoten van elkaar en van de mensen om hen heen. Maar dat wat onvermijdelijk was, kwam steeds dichterbij. Steeds meer leverde hij in. Hij wilde wel maar kón niet meer. Tot het echt op was. Leven was lijden geworden.

De dag van afscheid werd voorbereid. Ook hierbij werd ik betrokken. Het gesprek ging over hun liefde, over wat hij voor haar betekend had en altijd zou betekenen. Haar dankbaarheid voor wat zij samen gedeeld hadden was net zo groot als haar verdriet om het moeten missen.

Met elkaar haalden zijn vrouw, haar kinderen, zijn kinderen en hun naaste familie herinneringen op. Die werden verweven in het levensverhaal, samen met een aantal passages uit de toespraak van het huwelijk. Een heel leven passeerde de revue. Een van de kinderen kwam met een kort verhaaltje; haar vader las haar dat vroeger altijd voor als zij slapen ging. Zij zou dat nu voorlezen. Nog één keer. Voor haar vader. Muziek had een belangrijke rol gespeeld in zijn leven en in hun leven samen. De liedjes die gekozen werden, smeedden alles wat gezegd zou worden aaneen tot een mooi geheel, compleet met het liedje dat zo belangrijk was tijdens hun huwelijksvoltrekking.

Het afscheid was emotioneel, waardig, warm en vol liefde. Zijn ring hield hij om. Hun liefde is oneindig. De cirkel is rond.