Help, ik ben niemand!

Gea van der Veen is  zelfstandig coach/trainer bij ‘De Steven’ (www.desteven.nl). Zij richt zich vooral op rouw- en verliesverwerking. Niet alleen bij overlijden, maar ook bij bijvoorbeeld ontslag, ziekte, ongeluk, burn out, hsp(hooggevoeligheid), stress, echtscheiding etc. In haar blogs vertelt Gea op informatieve en boeiende wijze over haar interessante werk.


Luuk is 59 jaar als hij door de crisis in de bouw zijn baan verliest als bouwkundig tekenaar. Hij is een leuke actieve man, getrouwd en heeft 2 succesvolle dochters die al even de deur uit zijn. Luuk is een zeer harde werker. Hij is ‘s morgens de eerste die op zijn werk verschijnt en de laatste die vertrekt. Je zult hem nooit horen zeuren over overwerken, extra cursussen volgen of op een beurs staan. Luuk is iemand waar je op aan kunt, die vertrouwen inboezemt en een vraagbaak is voor het hele bedrijf.

Luuk mag erg graag over zijn werkzaamheden vertellen. Zijn werk is feitelijk zijn hobby en Luuk zit dan ook vol verhalen over het bedrijf waar hij werkt. Vrienden, familie en kennissen schakelen Luuk graag in bij hun bouw- of verbouwplannen. En Luuk geeft maar al te graag zijn adviezen.

Maar dan gaat het bouwbedrijf waar Luuk werkt failliet en zit hij van de ene op de andere dag thuis. Een enorme klap voor Luuk. Hoewel hij het enigszins heeft zien aankomen, is het definitieve faillissement een drama voor hem. Zijn hele leven stort voor hem in, want zijn leven was zijn werk. Nu dit wegvalt verliest Luuk voor zijn gevoel zijn eigen identiteit. Hij voelt zich ongezien, onbelangrijk, nutteloos: hij is helemaal niemand meer.

Langzaamaan gaat het steeds slechter met Luuk. Hij trekt zich terug uit het leven. Op feestjes is hij stil, hij begint gebogen te lopen en hij valt zienderogen af. Steeds meer zondert hij zich af en het lijkt alsof hij zich schaamt wat hem is overkomen. Nu hij geen werk meer heeft, heeft hij weinig meer te vertellen. Naar zijn dochters toe probeert hij de schijn op te houden dat het goed met hem gaat, maar hij kan hen niet voor de gek houden. Ook zij zien hun vader steeds verder afglijden. Dat geldt ook voor de echtgenote van Luuk. Hij is ook voor haar steeds moeilijker te bereiken. Luuk ervaart steeds meer depressieve gevoelens. Hij is echter ook te trots om hulp te vragen. Luuk heeft geleerd zijn eigen problemen op te lossen.

Voor Luuk is het niet kunnen oplossen van zijn eigen problemen eigenlijk een schande. Zo voelt hij dat. Problemen hou je binnenskamers. Maar soms zijn er situaties dat je dat gewoon niet zelf kunt. Luuk’ s echtgenote probeert zo veel mogelijk een luisterend oor te zijn, maar zij zit er veel te dicht op. Soms ziet iemand van een afstandje de problemen en oplossingen duidelijker. Voor Luuk was het erkennen dat hij dit zelf niet kon oplossen al een hele stap.  Het verlies van zijn baan was voor Luuk een rouwproces. Een rouwproces dat heel erg heftig voor hem was. Geestelijk, maar door de langdurige gevoelens van verlies ook lichamelijk.

Door gesprekken leert Luuk dat hij er, ook zonder baan, mag zijn. Dat hij niet zijn baan is, maar Luuk. Een leuke man van 59 jaar die behalve zijn baan nog veel meer te bieden heeft. Deze erkenning is een omslagpunt geweest. Hij stort zich op biljarten en leert daar nieuwe mensen kennen. Hij ontdekt dat deze mensen hem ook mogen zonder dat hij een succesvolle baan heeft. Als hij ook nog kleinkinderen krijgt verandert Luuk langzaam maar zeker. Als hij na anderhalf jaar zelfs weer een parttimebaan krijgt als tekenaar zie ik Luuk weer helemaal opbloeien. Toch heeft Luuk in zijn werkloze periode iets geleerd. Hij heeft nu een leven naast zijn werk en bevalt hem prima. Wat er ook gebeurt, Luuk zal nooit meer een niemand zijn. Hij is nu pas echt iemand geworden!