Herinneren

Manon Snoeker (www.trouwtoespraak.nl) is vrijgevestigd trouwambenaar en spreekt daarnaast op ceremonies en plechtigheden zoals uitvaarten, huwelijken en jubilea. Manons werk is zoals het leven: vrolijkheid en verdriet wisselen elkaar af.  In haar blogs neemt Manon ons mee bij haar werkzaamheden en vertelt ze over de bijzondere ontmoetingen die ze heeft met haar opdrachtgevers.  

In de week van Allerzielen staan we stil bij hen die ons ontvallen zijn; de dierbaren waar we afscheid van hebben moeten nemen.  Manon schrijft een ode aan de liefde en de herinnering!


Liefde houdt niet op waar leven eindigt…

Afscheid nemen, wat is dat? En bestaat het eigenlijk wel? Afscheid nemen, is loslaten wat was. Afscheid van een dierbare is een moment in je leven dat je nooit meer vergeet. Een momentum…

Het loslaten van dát, wat bekend was, het afsluiten van een tijdperk. Maar voor ons leeft onze dierbare voort, in onze gedachten voeren wij misschien gesprekken met hem of haar. We zien onze dierbaren terug in de dingen in ons leven. In ons doen en in ons laten, in wat we zeggen en wie we zijn. Niet meer tastbaar aanwezig, niet meer zichtbaar voor anderen maar o zo werkelijk. En dat blijft. De liefde én het gemis. Er zal een tijd aanbreken dat je even vergeet, weer kunt lachen, genieten van een mooie dag, van de zon op je gezicht. En zo maar opeens vlamt het verdriet dan weer op. Een verjaardag, een sterfdag, of een belangrijk moment dat je zó graag had willen delen. Allemaal dingen die horen bij het leven na dat afscheid. Kort erna of járen later…

Daar zijn geen draaiboeken, geen regels voor. Verdriet kent vele vormen, het verlies dat we leden maar ook het verdriet om dat wat níet was…
Om dát wat we hadden gehoopt, wat we hadden verwacht, gewenst. Dromen die geen werkelijkheid meer werden, een band die anders was dan we graag hadden gewild. Verdriet is niet negatief, verdriet heeft een functie, is een emotie die ruimte mag krijgen. En je bent meer dan je verdriet. Je kunt het soms even laten voor wat het is en op een ander moment ervoor kiezen om het te voelen, te ondergaan.

Maar als we accepteren dat het bij ons hoort, onlosmakelijk met ons verbonden is omdat we zó verbonden waren met wie niet meer is. Misschien voelen we dan ook dat die persoon niet werkelijk weggegaan is.

Je bent er niet meer…maar je zult er altijd zijn…

In wat ik denk, in wat ik voel, in wat ik geleerd heb, in een wolk die voorbij drijft, in een liedje op de radio, in het diepst van mijn gedachten.

Vandaag zou je een kaars op kunnen steken en het licht op kunnen dragen aan hen die ons ontvallen zijn. Want wij zijn bij elkaar om uw dierbare te herdenken, om uw heimwee een glimlach te geven. De glimlach om dat wat geweest is, wat zó waardevol was, om nooit te vergeten.

Om te zeggen jij was er, in mij bén je. Die erkenning, die hebben we nodig. Heb vertrouwen.

Vertrouwen

De pijn
is zo groot
zo snijdend
soms niet te dragen
maar toch zie ik
dan weer het licht
van een kaars
van de zon
van een vogel
van een liefdevol gezicht
of een warm hart
en voel dat ik
vol vertrouwen ben
in een toekomst
zonder jou
de weg hierheen is
echter lang en golvend
ik geef me in vertrouwen over
aan die golven
en stroom mee
op mijn levensweg

In de herinneringen leven zij voort. Als cadeautjes in ons leven. Om nooit te vergeten wat zij voor ons betekend hebben en altijd zullen betekenen. Herinneringen, niemand pakt die van je af… Wij zijn bijeen in naam van onze dierbaren, noemen hun naam, steken een kaars voor hen aan. Om te accepteren wat is en vertrouwen op wat komt. Want liefde houdt niet op, waar leven eindigt!