Maarten

Anita Buikstra is werkzaam in de uitvaartzorg. Ze ondersteunt nabestaanden bij het nemen van beslissingen rondom de begrafenis of crematie en helpt ze bij het realiseren van de laatste wensen. In haar blogs neemt Anita ons mee bij haar bijzondere en aangrijpende werkzaamheden. Deze blog is heel persoonlijk; Anita schrijft hierin over de uitvaart van haar eigen zoon Maarten…
 


Helemaal klaar voor het leven
waarom weet niemand,
maar het werd je niet gegeven.

Dit is de tekst  op het rouwkaartje van onze oudste zoon Maarten.  
2 november 1998. Hij zou dit jaar 18 jaar geworden zijn.

Dat het niet altijd gaat zoals het hoort te gaan is ons als donderslag bij heldere hemel overkomen.

Ik ben 42 weken zwanger van jou en wij verheugen ons zo ontzettend op ons eerste kindje; je bent zo welkom. Voor het eerst moeder worden, je kunt je er een voorstelling van maken maar hebt geen idee wat het met je doet. Alles verloopt voorspoedig, ik voel me goed en heb nergens last van. Alles staat in gereedheid; het prachtige babykamertje is met zorg uitgezocht. We hebben de enveloppen al geschreven; ze liggen geplakt met geboortezegels al klaar. De uitgerekende datum van 20 oktober verstrijkt en ik ben inmiddels al 12 dagen overtijd. Gelukkig beginnen zondagavond om 23.00 uur de weeën en gaan we naar het ziekenhuis.

Daar krijgen we, totaal onverwacht, het verdrietige nieuws te horen dat je niet meer leeft. We zijn totaal uit het veld geslagen, hoe kan dit? De bevalling gaan we in met de gedachte dat het kindje dat straks geboren gaat worden nooit zal huilen….

Na de bevalling worden we met ons drietjes alleen gelaten. Vol trots kijken we naar jou, zo perfect zie je eruit; onze eerste zoon Maarten. Na een uur komt de verpleegster. Haar opmerking dat Maarten naar beneden gaat, verstoort ons samenzijn. Ik vraag; ‘Beneden? Wat is er beneden?’ ‘Maarten gaat naar het mortuarium’. ‘Geen denken aan, hij blijft bij mij’, gooi ik er meteen uit. Wat ben ik achteraf blij dat ik op dat moment zo assertief was. Dit scenario hadden Pieter en ik natuurlijk nooit doorgenomen. Daar hou je ook geen rekening mee…

Ik denk en hoop dat het nu 18 jaar later wel anders geregeld is in de ziekenhuizen, maar toen was er nog geen protocol voor overleden kinderen en opvang van ouders. Na het douchen, word ik klaar gemaakt voor het familiebezoek. Ze zijn aangekomen in het ziekenhuis en worden doorgestuurd naar de kraamafdeling waar ik nog lig. De kraamafdeling waar Pieter en ik baby’tjes horen huilen, andere familieleden elkaar feliciteren met de geboorte van gezonde baby’s..

Pieter gaat naar huis en belt de eerste uitvaartverzorger die hij in het telefoonboek tegenkomt. In plaats van beschuitjes smeren moet er een uitvaart geregeld worden. Mevrouw is van de oude stempel, maar luistert gelukkig goed naar wat wij willen. We gaan in geen geval achter een rouwauto rijden waar een klein babykistje in staat. Maarten mag gelukkig in de maxicosi mee in onze eigen auto. Thuisgekomen leggen we onze zoon in zijn eigen wiegje. We willen geen kistje; de familie koopt een prachtige mand met sluitdeksel die door mijn vader wordt bekleed. Het is koud en regenachtig als we Maarten op donderdag 5 november rond het middaguur begraven. Precies om 12.00 uur breekt de zon door.

Nu 18 jaar later kijk ik terug. Ik kan zeggen dat ik blij ben dat we weloverwogen onze keuzes hebben kunnen maken. We hebben het verschrikkelijk moeilijk gehad, maar het kunnen kiezen heeft ons geholpen bij de verwerking. Je moet je achteraf niet moeten realiseren dat er ook nog andere mogelijkheden waren. En precies daarom vind ik mijn werk als uitvaartverzorger zo belangrijk.

Je bent weer terug naar de Bron van het leven,
we mochten je krijgen, nu moeten we geven
Waarom kwam je en keerde je toch weer om?
Ben je daar waar je was voor je werd geboren?
En zal je daar ook mijn stem kunnen horen?
Af en toe zal ik een liedje zingen
Want klanken gaan hoger dan alle dingen.