Knuffel

Anita Buikstra is werkzaam in de uitvaartzorg. Ze ondersteunt nabestaanden bij het nemen van beslissingen rondom de begrafenis of crematie en helpt ze bij het realiseren van de laatste wensen. In haar blogs neemt Anita ons mee bij haar bijzondere en aangrijpende werkzaamheden.


Roos is 14 jaar en op de fiets onderweg van school naar huis als ze onwel wordt.

Roos fietst zoals iedere dag met haar twee vriendinnen naar huis. Wanneer ze begint te slingeren met haar fiets zegt haar vriendin:  ‘Roos, doe normaal je fietst bijna tegen mij op!’ Maar Roos hoort en ziet niks meer, ze heeft een hartstilstand.

Een meisje in de bloei van haar leven… Dit zijn de situaties  waarop ik me afvraag waarom ik dit beroep gekozen heb. Roos….wat zal ze gemist gaan worden door haar ouders, haar broertje, opa’s en oma, familie en vriendinnen.

Wanneer ik ’s middags aanbel bij de familie doet haar moeder open en valt mij huilend in de armen, hoe kan het dat ze vanmorgen nog  op haar fiets is vertrokken met haar vriendinnen? ‘Ik heb haar nog uitgezwaaid…’. Roos wordt kort daarna thuis gebracht en we wassen en kleden haar op haar eigen bed. Ze wordt daar ook opgebaard de vijf dagen voor het afscheid. Roos ligt in haar lievelingskleren en wordt omringd door haar knuffels. Ze voelde zich de laatste tijd al een beetje te oud voor haar beren en poppen, maar nu staan de knuffels beschermend om haar heen.

Haar broertje Bart is naar voetbaltraining en weet nog van niets, hij is 8 jaar. ‘Hoe moeten we hem dit gaan vertellen, hoe moet hij hier mee verder?’,  zegt zijn vader. ‘Dit kan hij toch niet aan..’. Uit ervaring weet ik dat kinderen uiteindelijk vaak heel flexibel zijn; ook in dit soort situaties.  Wanneer  Bart thuis komt van training zit hij vol verhalen. Ineens vraagt hij aan mij: ‘wie ben jij dan?’ Wanneer ik zeg: ‘papa en mama moeten jou wat vertellen, Bart’, vertelt zijn vader wat er die middag gebeurd is. Het verdriet dat je bij zo’n mannetje ziet dat is niet te beschrijven.  Dan vraagt Bart of ik met hem bij Roos wil gaan kijken. We lopen samen de trap op.  Bart en ik zitten een minuut of tien bij Roos; hij wil van alles weten. Dan loopt hij weg en keert binnen een paar tellen weer bij me terug met in zijn armen zijn grootste knuffel.’ Ik vind dit mijn mooiste knuffel en die geef ik nu aan Roos’. Het dappere mannetje zoekt een mooie plek uit en geeft zijn knuffel en zijn zus een kus.

De dag van het afscheid spreken er veel mensen, zelfs  de kleine Bart zegt wat en ook de hartsvriendinnen van Roos komen aan het woord. Er is goed nagedacht over de muziek en iedereen heeft een bloem meegenomen. Een vriendin van de moeder van Roos is bloemist en zij heeft een grote vaas klaargezet.  Van alle lossen bloemen maakt ze ter plekke een prachtig boeket. Het is een bont boeket met van alles wat. Roos krijgt een afscheid dat helemaal bij haar past. Wanneer alles achter de rug is, de ouders en ik afscheid nemen en Bart mij een dikke knuffel geeft weet ik weer waarom dit mijn werk is.