Alle tijd

In het voorbijgaan ving ik de opmerking op. Een oudere dame. Ze had zich heel netjes gekleed voor de crematie van haar oude buurvrouw. Ze was er echt een van de oude stempel. Hoge eisen en kritisch, maar ook rechtvaardig. Ze vond het maar niks, dat ze haar wijn niet eens kon opdrinken en toen alweer vriendelijk verzocht werd het gesprek buiten voort te zetten.

Ik schrok. Had ik iets gezegd dat dat zó bij haar kon overkomen? Dan had ik het niet goed gedaan. Soms komt het voor dat de tijd in de koffiekamer te krap gepland is en ik de aanwezigen moet verzoeken de ruimte vrij te maken. Meestal plan ik de tijd aardig goed, maar je kunt overvallen worden door veel meer bezoekers dan je had verwacht. Dan is drie kwartier niet genoeg. Maar ik probeer natuurlijk absoluut te voorkomen dat de bezoekers daar een vervelend gevoel aan overhouden. Dat was me bij deze dame kennelijk niet gelukt.

Toen ik haar net iets te lang aankeek voelde ze zicht verplicht uitleg te geven. Het ging helemaal niet over een recente uitvaart. Sterker nog, het was zo’n verhaal dat al jaren meegaat en het elke keer weer goed doet op een uitvaart. En ja, ze begreep ook wel dat de tijd in een crematorium kostbaar was en dat het allemaal afhing van planning en budget. Ze gaf toe dat ze nu helemaal geen klachten had, maar dat ze de plechtigheid juist erg mooi gevonden had.

Ik knoopte het praatje verder met haar aan en vertelde dat het wel mogelijk is om te voorkomen dat je te krap in de tijd komt te zitten. Ik heb er een soort specialiteit van gemaakt om uitvaarten op alternatieve locaties te houden. Zoals een hotel vlakbij het crematorium, of een zaal die op een of andere manier iets voor de overledene of de familie betekend heeft. Zo hebben we al eens een afscheid gehouden in een voetbalkantine en in de tuin van een kroeg. Ze vond het schitterend.

Achteraf hoorde ik dat ze diezelfde week nog naar dat hotel gegaan is en er rondgekeken heeft. Ze zag het helemaal zitten. Hier zou het gebeuren.

En daar gebeurde het. Toen ze drie jaar later, over de 80 inmiddels, de strijd tegen haar ziekte moest opgeven, werd ik gebeld door haar dochter. Ze had heel specifieke wensen opgeschreven. In dat hotel, liefst in die en die zaal, zou het afscheid plaatsvinden. En daarna moesten en bezoekers familie op hun gemak kunnen napraten en een hapje eten. Haar familie had nog alle tijd van de wereld, ook al was zij nu zelf uit de tijd. De woordgrap was van haarzelf.  

De familie heeft er de tijd voor genomen, in het hotel, precies zoals moeder wilde. En het verhaal over het niet leeggedronken glas wijn heb ik niet meer gehoord.