Veldboeket

Samen met mijn hond loop ik door de velden. Ik kijk naar de bloemen en ben in gedachten terug bij mijn oma. Mijn oma, het is alweer 14 jaar geleden dat zij zo plotseling overleed.

De dag tevoren was ik met mijn kinderen nog bij haar geweest. We dronken koffie, spraken over ditjes en datjes en ik zag hoe zij genoot van mijn kinderen, haar achterkleinkinderen. Toen ik naar huis wandelde stond zij voor het raam. Af en toe draaide ik mij om en zwaaide nog een keer naar haar, net zo lang tot ik uit haar zicht verdwenen was. Het zou de laatste keer zijn. De volgende dag kwam het bericht. Zij was gevallen in huis en het ging niet goed. Met elkaar waren wij bij haar in het ziekenhuis en langzaam gleed zij van ons weg. Mijn oma was op leeftijd. Als zij het wel overleefd had, zou zij een leven geleid hebben dat zij zeker niet gewild zou hebben. Maar afscheid nemen is definitief. “Voor altijd” is onherroepelijk. Voorbij.

Mijn oma was dol op veldbloemen, armen vol plukte zij iedere zomer en iedere vaas en kruik in haar huis was gevuld met die kleurige bloemenpracht. Als klein meisje plukten we samen, ik zie ons nog lopen in de zon, door de velden. Mijn oma en ik. En als we thuiskwamen maakten we dropwater, niet omdat het zo lekker was maar omdat het zo heerlijk was om lekker te kliederen.

Mijn liefde voor het bakken heb ik van haar. Alles bakten we, appeltaarten, zandkoekjes, kokos makronen. En natuurlijk at ik minstens de helft van het deeg op. Wij gingen overal naar toe, dagjes weg, en ook het reizen met bus en trein vond ik als kind zó spannend. We speelden spelletjes, en oma kon niet tegen haar verlies herinner ik mij met een glimlach. Mijn oma was een oma die graag anders was. Zo kon zij tot op hoge leeftijd koppeltje duikelen. En als overgrootmoeder van onze oudste, bouwde zij nog hele hutten van de kussens van de bank als zij een uurtje op hem paste. Wat mij soms tegen mijn zoon van 6 jaar deed zeggen, pas je een beetje op overgroot?

Stukje bij beetje vormt zich in mijn hoofd, dat wat ik wil gaan zeggen op haar afscheid. En opeens weet ik ook heel zeker wat voor bloemen ik voor haar wil hebben. Ik vertel de bloemist over mijn oma en haar liefde voor een veldboeket, zo’n kleurenpalet, dat luchtige, dat vrolijke, zomerse… Als ik de bloemen kom halen ben ik geraakt, wat heeft deze man mijn wens goed begrepen. Ik ben ontroerd door wat ik zie, het veldboeket uit mijn jeugd nog één keer voor mijn oma…

Ik wandel met hond en de bloemenpracht in de velden brengt mij terug in de tijd. Met de inzichten die passen bij de leeftijd die ik nu heb, denk ik terug aan vroeger. Het leven gaat snel en alles gaat voorbij. Pluk de dag als een veldboeket. Maak herinneringen. Wie zaait kan oogsten…