Dankbaar

Met elkaar zitten wij in de kamer, de echtgenote van de overledene en hun kinderen. Een dochter en een schoondochter voorzien iedereen van koffie of thee. Met hun moeder praat ik over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.

Zij is al behoorlijk op leeftijd, deze dame en zij heeft net een immens verlies geleden. Monter vertelt zij haar verhaal, waarbij positiviteit de boventoon voert. Dankbaar is zij, voor haar mooie leven met haar echtgenoot en voor de kleine geluksmomentjes die zij de laatste tijd nog heeft mogen ervaren. Afgelopen weekend waren kinderen en kleinkinderen vanuit de hele wereld teruggekomen naar het ouderlijk huis, om met elkaar de verjaardag van hun vader en opa te vieren. Iedereen had een eigen momentje met hem gehad. Met elkaar hadden zij hem toegezongen en hij zong mee! Hij had zichtbaar genoten en zij dus stuk voor stuk ook. Een dag later was hij overleden…

Wij gaan terug naar het begin van het leven van de overledene, ik stel veel vragen en mevrouw vertelt. Naarmate wij verder in zijn leven komen wordt de inbreng van de kinderen groter. De herinneringen gaan over en weer, er klinkt gelach en de tranen vloeien. Soms worden er verhalen verteld die niet iedereen kent en het vergaren van deze informatie wordt door iedereen als kostbaar ervaren.

Moeder en kinderen krijgen de ruimte om hun verhaal te doen en met elkaar schetsen zij voor mij een beeld van hun man en vader. Zij laten foto’s zien en delen met mij een gedenkboek, gemaakt ter gelegenheid van het 50-jarig huwelijk van de ouders. Wij praten over de invulling van het afscheid; kinderen en kleinkinderen zullen ook een inbreng leveren. We bespreken wat er zoal mogelijk is, ik benoem wat dingen. De familie gaat erover nadenken en op een later tijdstip, samen met de uitvaartleider, het afscheid vormgeven.

Met hun verhaal in mijn hoofd keer ik huiswaarts. Ik werk aan de toespraak en mail die aan allemaal. Heel mooi is het hoe zij allemaal op hun eigen manier feed back geven. We bespreken welke muziek de toespraak zal onderbreken en ik doe de suggestie voor een moment in het verhaal waarop de zoon een stukje zal vertellen.

Als de dag van het afscheid aanbreekt ga ik ruimschoots op tijd naar het uitvaartcentrum. Ik vind het prettig om de familie in alle rust nog even te spreken, hen sterkte te wensen en de sfeer aan te voelen. Als de uitvaartleider welkom geheten heeft, steken de kleinkinderen om de beurt een kaars aan. Twee van hen vertellen, omringd door hun nichten en neven, een verhaal over afscheid nemen in verschillende culturen. Prachtig. Twee dochters nemen de aanwezigen mee in hun herinneringen aan vroeger. Ontroerend. Wij luisteren muziek, ik vertel het levensverhaal en de zoon deelt zijn gedachten. Zo dierbaar. Er wordt een compleet beeld neergezet van een echtgenoot, een vader, een opa, een dierbare. Een man die gemist gaat worden.

Zijn echtgenote zit te midden haar kinderen en kleinkinderen. Als een warme deken om haar heen. Ooit begon het met liefde tussen haar en haar man en het resultaat van die liefde is zichtbaar en voelbaar. En daarvoor is zij dankbaar, heel dankbaar.